ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Πριν απο εννέα μήνες ο Αλέκος Αλαβάνος παραιτήθηκε απο την προεδρία της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ βάζοντας τέλος στην διαρχία που είχε ξεκινήσει απο τις 10 Φεβρουαρίου του 2008 όταν και εκλέχθηκε πρόεδρος του ΣΥΝ ο Αλέξης Τσίπρας.Απο εκείνη την περίοδο μέχρι σήμερα το κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς ταλανίζεται απο μια μεγάλη κρίση εσωστρέφειας φτάνοντας στο σημείο πολλά προβεβλημένα στελέχη να βγαίνουν στα ΜΜΕ και να κάνουν δηλώσεις σε βάρος προσώπων, τάσεων, συνιστωσών κ.λπ. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να παρούσιαζεται προς τα έξω μια εικόνα διάλυσης ή για το περιγράψω καλύτερα μας προιδεάζει πως η διάσπαση του Συνάσπισμου ίσως να μην είναι τόσο μακρινή.
Αυτόν τον εμφύλιο πόλεμο τον εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο τρόπο η κυβέρνηση ελλείψει αντιπολίτευσης αφού ουσιαστικα συγκυβερνά με Καρατζαφέρη και ΝΔ.Οι πραγματικοί υπεύθυνοι για την σημερινή κατάσταση της χώρας αισθάνονται περισσότερο ασφαλείς όταν βλέπουν την αριστερά να παλινδρομεί και να μην είναι ενωμένη.Πλέον στο εσωτερικό του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ξεχάσει τι σημαίνει σύνθεση και επιμένουν στην σύγκρουση αγνοώντας τις επιπτώσεις.Έτσι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μπορεί ευκολότερα να δημίουργει για την νέα γενιά χειρότερες συνθήκες,ανεργία και επισφαλή εργασία.Νομίζουν πως τίποτα δεν μπορεί να τους σταματήσει μετά την εκλογική τους παντοδυναμία και συνεχίζουν ακάθεκτοι να παίρνουν μέτρα που οδηγούν σε φτώχεια και εξαθλίωση το μεγαλύτερο κομμάτι του λαού.Η περικοπή των δώρων, των επιδομάτων και των συντάξεων,η αύξηση των συντελεστών του Φ.Π.Α. και το πάγωμα των αυξήσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα φανερώνουν πως η "σοσιαλιστικη" κυβέρνηση δεν διαφέρει σε τίποτα απο την δεξιά λεηλασία του 2004-09.
Τον Μάιο θα διεξαχθεί έκτακτο συνέδριο στο οποίο αναμένεται να ξεκαθαριστεί το θολό τοπίο
μέσα απο ένα γόνιμο διάλογο,που θα οδηγήσει στην σύνθεση μετά απο τις θεσεις και τις αντιθεσεις.Αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο καθώς η Ανανεωτική Πτέρυγα έχει καταστήσει σαφές πως επιθυμεί την διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και την συνεργασία με τους Οικολόγους Πράσινους αλλά και με το ΠΑΣΟΚ στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές.Μάλιστα σε πρόσφατη ανακοίνωση τους αναφέρουν πως "ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τροχοπέδη των εξελίξεων, αποτελεί το όχημα που μας οδηγεί με μεγάλη ταχύτητα στον αντισυστημισμό και τον αριστερισμό. Όσο γρηγορότερα προωθηθεί η απεμπλοκή του ΣΥΝ από το ΣΥΡΙΖΑ τόσο το καλύτερο." Οι Οικολόγοι Πράσινοι που αγαπούν οι σύντροφοι της Ανανεωτικής Πτέρυγας μιλούν για την ανάγκη της πράσινης ανάπτυξης αλλά δεν συγκρούονται με τα μεγάλα συμφέροντα σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δίνει μόνος του μάχες για τους ελεύθερους χώρους,κατά του λιθάνθρακα και τα βάζει με τις εκκλησιαστικές εκτάσεις οι οποίες παραχωρήθηκαν με φιρμάνια των Σουλτάνων.
Ευτυχώς όμως δεν σκέφτονται όλοι μεσα στον ΣΥΝ και στις υπόλοιπες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ το ίδιο αλλά υπάρχουν άνθρωποι που οραματίζονται κάτι τελείως διαφορετικό, μια αριστερά που να εμπνεει τον κόσμο και όχι να τον διχάζει.Ο ΣΥΝ ειναι αδύναμος χωρις τον ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υπάρξει χωρις τον ΣΥΝ.Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελέί ένα ενωτικό εγχείρημα στην πολυδιασπασμένη ελληνική αριστερά και αν διαλυθεί οπως επιθυμεί η Ανανεωτική Πτέρυγα θα τερμάτιστει το όνειρο μια μεγάλης αριστερής παράταξη, η οποία θα έχει μέσα της συλλογικότητες και ανένταχτους, ενώ θα απευθύνεται και στους πέρα απο τον ΣΥΡΙΖΑ αριστερούς. Η κοινωνία χρειάζεται μια αριστερά δυνατή, αποτελεσματική,ριζοσπαστική που να παρεμβαίνει.
Οι μεγαλειώδεις φοιτητικές κινητοποιήσεις του 2006-07,η εξέγερση του Δεκέμβρη,οι απεργίες του 2010 δείχνουν πως η κοινωνία θέλει καλύτερη ποιότητα ζωής,ανησυχεί για τις εργασιακές σχέσεις έτσι όπως διαμορφώνονται και αγωνίζεται για δικαιώματα και την κοινωνική δικαιοσύνη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εκφράσει αυτούς τους ανθρώπους και γιατί όχι να πιέσει το ΚΚΕ και μαζί με τις δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς να δημιουργηθεί ένα μέτωπο το οποίο θα σταθεί ως ανάχωμα απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.Ας ξεπεράσουμε τις κομματικές μας αγκυλώσεις και τους κομματικούς μας πατριωτισμούς και ας κοιτάξουμε μπροστά.Βρίσκεται σε εξέλιξη σήμερα μια ταξική επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη, σε όλους τους εργαζόμενους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, στα μικρά και μεσαία στρώματα.Η Αριστερά μπορεί να στείλει το δικό της βροντερό μήνυμα και σε αυτή την μάχη δεν περισσεύει κανείς.