ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα εκατοντάδες αναρχικοί έχουν διωχθεί, φυλακιστεί, στιγματιστεί, κάποιοι έχουν σκοτωθεί για την προώθηση των κοινωνικών αγώνων, όπως τους αντιλαμβάνονται. Από καθαρά περιθωριακό κίνημα το 70 και το 80, σχηματοποιήθηκε κατά τη δεκαετία του 90 και γιγαντώθηκε, τηρουμένων των αναλογιών, τα τελευταία χρόνια και κυρίως μετά τον Δεκέμβρη του 2008. Η σχεδόν γεωμετρική διεύρυνση του χώρου δεν συνοδεύτηκε από την αντίστοιχη εμβάθυνση. Ίσα - ίσα έγινε πιο χαλαρός. Στο σημείο αυτό άρχισαν τα προβλήματα που μπορούν να περιγραφούν ως μπαχαλοποίηση του χώρου όχι με την έννοια των μπαχάλων (πράξεων) τα οποία ενίοτε είναι από λογικά ως επιβεβλημένα, αλλά με την έννοια των μπάχαλων (ατόμων) που ενοποιούνται στη βάση των μπάχαλων πράξεων και τίποτε άλλο.

Ο αναρχικός χώρος δεν είναι άμοιρος ευθυνών για αυτήν την εξέλιξη, καθώς τα τελευταία χρόνια προκειμένου να εξυπηρετήσει την αναπάντεχη μαζικοποίηση του, έκανε ενστικτωδώς αν όχι συνειδητά, αυτό που κάνουν όλοι οι πολιτικοί χώροι σε τέτοιες περιπτώσεις: Δεξιά στροφή. Βασικές αξίες της αριστεράς στην οποία παντού και πάντα εγγραφόταν η αναρχία για να μην πούμε ότι τις υπερασπιζόταν ακόμα και όταν τις εγκατέλειπε η αριστερά, υποχώρησαν μπροστά σε μια τηλεοπτικοποιημένη εκδοχή, αυτεκπληρούμενη και αυτεξυπηρετούμενη, στερεοτυπική, εύκολη. Αλλά και εκεί που ο αναρχικός χώρος (που δεν είναι γραφειοκρατικοποιημένος σαν την αριστερά) βρέθηκε και πάλι στην πρωτοπορία των αγώνων, όπως ο πρωτοβάθμιος συνδικαλισμός, κι εκεί ακόμα εμφανίστηκαν και μάλιστα με κνίτικο τρόπο ιδιοκτησιακές αντιλήψεις και αποκλεισμοί, συχνά στα όρια του γελοίου.

Παράλληλα ο αναρχικός χώρος, νεολαιίστικος ως επί το πλείστον διολίσθησε σε εφηβοσχολικές προσεγγίσεις της έννοιας της συλλογικότητας “η συλλογικότητά μου να είναι καλά και οι άλλοι να πά να γαμηθούν”, της αλληλεγγύης που έγινε “ομερτά”, της ανεκτικότητας που έγινε ανοχή σχεδόν στα πάντα. Έτσι, με φρίκη είδαμε επιθέσεις αναρχικών σε γκέι πάρτι με την αιτιολογία ότι εν μέσω κοινωνικού πολέμου δεν μπορούν να χορεύουν οι αδερφούλες. Είδαμε ακόμη και επιθέσεις σε μέσα μαζικής μεταφοράς. Όχι για να γίνουν οδοφράγματα, αλλά επειδή τα χρησιμοποιούν οι αλλοτριωμένοι μικροαστοί μεροκαματιάρηδες. Κι απ' αυτό φτάσαμε στις αμερικανιές - οι μπάτσοι πρέπει να έχουν τρύπα στη μέση όπως τα ντόνατς που τρώνε- και στην υιοθέτηση στη lingo του χώρου κλασικών ναζιστικών σχημάτων όπως αυτό που θέλει τους μπάτσους και τους φασίστες να είναι “ασπόνδυλα”, δηλαδή μη άνθρωποι στους οποίους πιθανόν αναγνωρίζονται δικαιώματα ασπονδύλων αλλά όχι ανθρώπινα δικαιώματα. Η εμφάνιση αναρχοναζιστών οι οποίοι φυσικά είναι ναζί κανονικότατοι και όχι αναρχικοί ήταν το επόμενο βήμα. Δεν είναι τυχαίο ότι η ταινία V for Vendetta αποτέλεσε σημείο αναφοράς και για τους δύο χώρους, στη βάση του αντικοινοβουλευτισμού και της βόμβας.

Είναι προφανές ότι η παραπάνω προσέγγιση πάσχει κατά το ότι προχωρά σε γενικεύσεις και στην α λα καρτ ανάδειξη συγκεκριμένων χαρακτηριστικών που δεν μπορούν να περιγράψουν ολόκληρο τον χώρο. Αλλά η γενίκευση και ο μανιχαϊσμός δεν είναι βασικά χαρακτηριστικά του χώρου στην Ελλάδα;

Γιώργος Κυρίτσης

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=534226

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 21/3/2010

Του Κώστα Ήσυχου *

Στις 29 Νοεμβρίου του 2001 όλες οι ξένες τράπεζες στην Αργεντινή απέσυραν όλα τα αποθεματικά τους ως αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης οικονομικής ύφεσης που κορυφώθηκε και συνοδεύτηκε από αλλεπάλληλες, προηγούμενες πολιτικές αποβιομηχανοποίησης και ιδιωτικοποιήσεων στρατηγικών τομέων της οικονομίας, υπερδανεισμού σε ξένες τράπεζες με ιδιαίτερα υψηλά επιτόκια, στη δεκαετία που έγινε γνωστή ως το «νεοφιλελεύθερο εργαστήριο της Νότιας Αμερικής» (Αργεντινή, Χιλή) 1991-2001. Η μεγάλη τραγωδία για τον λαό της Αργεντινής άρχιζε με την πλήρη παράδοση στις αγκάλες του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, στα διαχρονικά εργαλεία ιμπεριαλιστικής επέμβασης του 20ού αιώνα.

Αερομεταφορές, σιδηρόδρομοι, υπεραστικά λεωφορεία, κοινωνική ασφάλιση, ιατρική περίθαλψη , ύδρευση, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, η δημόσια πετρελαϊκή εταιρεία, η δημόσια εταιρεία αερίου, δημόσιες τράπεζες, το κρατικό εργοστάσιο αεροσκαφών, η πολεμική βιομηχανία, τρία δημόσια ναυπηγεία, περνούσαν, την επίμαχη δεκαετία 1991-2001, σε ξένες εταιρείες, σε αόρατα funds και διεθνή consortsium, που σε αρκετές περιπτώσεις πραγματοποιούσαν γρήγορες ρευστοποιήσεις με δεκάδες χιλιάδες απολύσεις. Ακολουθούσαν εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων νοσοκομείων. Δινόντουσαν «αντί πινακίου φακής» και με αποικιακά χαρακτηριστικά άδειες σε ξένες εταιρείες διάρκειας 20-50 χρόνων, για έρευνα και εκμετάλλευση σε πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αεριού, χρυσού, ουρανίου, ασημιού και πολύτιμων λίθων στο εσωτερικό της χώρας , σε μεγάλες και προνομιακές εκτάσεις γης για τουριστική εκμετάλλευση.Υλοποιήθηκε η ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού συστήματος, εφαρμόστηκε δια νόμου το καθεστώς ελεύθερων απολύσεων. Νομοθετήθηκε μια τεράστια απορρύθμιση της εργατικής νομοθεσίας.

Αυτές ήταν οι βασικές αυταρχικές πολιτικές των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων, που υπό το άγρυπνο μάτι και καθοδήγηση του ΔΝΤ δημιούργησαν το «Αργεντίνικο θαύμα» που ερωτεύθηκαν σημαντικά τμήματα των μεσαίων στρωμάτων, την περίοδο εκείνη, όπου απολάμβαναν μια κοντοπρόθεσμη αυξημένη αγοραστική δύναμη μέσω του υπερδανεισμού και του «σκληρού πέσο» που είχε «εικονική ισοτιμία» με το αμερικανικό δολάριο. Το «κερασάκι στην τούρτα» το είχε προσθέσει ο διεφθαρμένος πρόεδρος Κάρλος Μένεμ (που ακόμα βρίσκεται αυτοεξόριστος στη γειτονική Χιλή, ενώ εκκρεμούν σε βάρος του αμέτρητες βαρύτατες συνταγματικές και ποινικές κατηγορίες).

Εκατομμύρια μικρό-καταθέτες με το γνωστό “corralito” (ομηρεία εκατομμυρίων μικροκαταθετών σε πτωχευμένες τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία) έχασαν οικονομίες μιας ζωής.

Η χώρα έμεινε πολιτικά και οικονομικά ακυβέρνητη, και από τη μια μέρα στην άλλη το ποσοστό του πληθυσμού που ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας από 23% εκτινάχθηκε στο 60% !

Τα πρώτα μικρά παιδιά, τον Δεκέμβρη του 2001, πέντε στον αριθμό, στην βόρεια Αργεντινή σε καταυλισμό ιθαγενικών κοινοτήτων στο Τσάκο πέθαναν από ασιτία. Τα νέα μέσω των ΜΜΕ, διαδόθηκαν αστραπιαία στην πρωτεύουσα και τις μεγάλες πόλεις. Οι πρώτοι που έστειλαν κούτες γάλακτος μέσω του σιδηρόδρομου στους πληγέντες από ασιτία των ιθαγενών κοινοτήτων ήταν οι ρακοσυλλέκτες του Μπουένος Άιρες. «Μόνο οι φτωχοί ξέρουν να δίνουν την αλληλεγγύη τους με την ψυχή τους και την καρδιά τους, και οι φιλάνθρωποι των μεγάρων και τηλεμαραθωνίων που απενοχοποιούνται περιστασιακά μέσω του σταρ σύστεμ, τώρα σιωπούν», έγραψε εκείνες τις μέρες ο διακεκριμένος συγγραφέας Ερνέστο Σάμπατο.

Τότε μελοποιηθήκαν τα λόγια του Ουρουγουανού διανοούμενου και συγγραφέα Εδουάρδο Γαλέανο: «Στη χώρα των παχιών αγελάδων τα παιδιά δεν έχουν γάλα να πιούν». Τραγούδι του γνωστού τραγουδοποιού πολιτικών tango Αλόρσα- Χόρχε Παντελούκου ( Ελληνικής καταγωγής που μας άφησε πρόωρα πριν από λίγους μήνες). Τα φτωχά, λαϊκά και μεσαία στρώματα στις μεγάλες πόλεις βρέθηκαν μπροστά σε ένα «κοινωνικό και εργασιακό σοκ μεγατόνων». Οι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών βρέθηκαν δίπλα στις λαϊκές συνελεύσεις σε κάθε γειτονιά.

Η πρώτη πολιτική κρίση στην πρώτη χώρα που «πτώχευσε» τον 21ο αιώνα

Έτσι ξεκίνησε μια εξέγερση με πρωταγωνιστές τους νέους, τους συνταξιούχους, τους άνεργους, τους εργαζόμενους που διήρκησε μήνες. Τις πρώτες 20 μέρες σε όλη τη χώρα, πραγματοποιήθηκαν δεκάδες μαζικές συγκεντρώσεις στις μεγάλες πόλεις με πάνω από 40 νεκρούς διαδηλωτές. Εννέα εξ αυτών ήταν παιδιά κάτω των δεκαοκτώ ετών.

Έξι πρόεδροι μέσα σε εννέα μέρες αναλάμβαναν την εξουσία, για ώρες η μέρες, και εν συνεχεία παραιτούντο. Η βαθιά οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση ήταν γεγονός. Σε εκατοντάδες βιοτεχνίες, εργοστάσια, όπου οι ιδιοκτήτες διέφευγαν στο εξωτερικό αφήνοντας ανέργους και απλήρωτους εργαζομένους πίσω τους, πραγματοποιήθηκαν καταλήψεις (πάνω από 3.000 τις πρώτες εβδομάδες) από ολόκληρες γειτονιές μαζί με τους απολυμένους, συνταξιούχους και εργαζόμενους. Σε δημαρχεία πραγματοποιήθηκαν καταλήψεις, που κράτησαν εβδομάδες. Τα πανεπιστήμια και πολλά σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έγιναν εστίες άμεσης δημοκρατίας και αγωνιστικών κινητοποιήσεων

Η πολιτική αριστερά, κατακερματισμένη και αδύναμη, έπαιρνε μέρος σε όλες τις κινητοποιήσεις αλλά παρέμενε διασπασμένη σε έναν διαρκή «εμφύλιο πόλεμο» μεταξύ της. Δεν μπόρεσε να πρωταγωνιστήσει. Το πολιτικό αυτό κενό καλύφθηκε, εν μέρει, από ισχυρά κοινωνικά, μαζικά και αντί-νεοφιλελεύθερα κινήματα που είχαν μεγαλειώδεις επιτυχίες, αλλά με αποσπασματικές και ασυντόνιστες δράσεις μεταξύ τους.

Δείγματα κοινωνικής αλληλεγγύης και κοινωνικών αντιστάσεων

Το εργοστάσιο Ζανόν, που παράγει κεραμικά πλακίδια και είδη υγιεινής, και πρώτο-λειτούργησε το 1980 από τον ιδιοκτήτη Luiggi Zanon, στην επαρχία Νεουκέν, ήταν η πρώτη μεγάλη μονάδα που πέρασε στα χέρια των εργατών, μέσα στη δίνη της μεγάλης κοινωνικής και πολιτικής κρίσης το 2001, όταν ο ιδιοκτήτης κατά τη διάρκεια των δραματικών γεγονότων, διέφυγε από τη χώρα, αφήνοντας χρέη και 3000 χιλιάδες ανέργους πίσω του. Οι εργάτες με συνελεύσεις άμεσης δημοκρατίας και την στήριξη της κοινότητας, προχώρησαν στη δήμευση των περιουσιακών στοιχείων του εργοστασίου και ξεκίνησαν την επαναλειτουργία του. Συνάψαν συμβάσεις έργου με κοινότητες, δημόσια νοσοκομεία, συνδικάτα στο Μπουένος Άιρες, με παιδικούς σταθμούς, κ.λπ.

Ένα τεράστιο κύμα στήριξης που γρήγορα πέρασε και τα σύνορα της χώρας εξαπλώθηκε, με θεαματικά αποτελέσματα. Σήμερα συνεχίζει να λειτουργεί παραδειγματικά, ενώ μέρος των κερδών προωθείται στην ίδρυση παιδικών σταθμών, για μακροχρόνια ανέργους, κέντρα υγείας για κοινωνικά αποκλεισμένους στην επαρχία Νεουκέν.

Τα αντινεοφιλελεύθερα νικηφόρα κινήματα, το οξυγόνο για την πολιτική αριστερά

Ανεξάρτητα από την τελική πολιτική κατάληξη, σήμερα, στην Αργεντινή, τα κοινωνικά κινήματα, το εργατικό, αγροτικό, συνδικαλιστικό, οικολογικό, ιθαγενικό και αγροτικό κίνημα, που αναπτύχθηκαν και δημιούργησαν αντιστάσεις, ανέδειξαν τις αξίες της συλλογικής δράσης και των αγωνιστικών παραδόσεων ενός λαού, αναδεικνύοντας ηθικά και αξιακά φορτία ταξικής αλληλεγγύης . Σε καμιά περίπτωση οι πολιτικές, κοινωνικές, κινηματικές ιδιαιτερότητες της Αργεντινής με όλα τα πλεονεκτήματα και αδυναμίες που τις συνοδεύουν χθες και σήμερα, δεν μπορούν να αποτελούν μοναδική συνταγή προς μίμηση, που και εμείς στην Ελλάδα πρέπει να υιοθετήσουμε. Η παγκόσμια κοινωνική και πολιτική αριστερά μπορεί μέσα από την εμπειρία των συγκεκριμένων γεγονότων, που φέρουν κοινό παρανομαστή τις νεοφιλελεύθερες ηγεμονίες των τραπεζών, των αγορών και των συντηρητικών ταξικών επιλογών των κυβερνήσεων, μας υποχρεώνουν να δούμε την αλληλεπίδραση, την διεθνιστική αλληλεγγύη, την κοινή δράση ώστε να μπορούν να δημιουργήσουν συνθήκες κινηματικής και πολιτικής ανάτασης για την αριστερά.

Στην πατρίδα και την ήπειρο του Che, σε κάθε μετερίζι, οι φωνές των αδυνάτων βροντούν με ένα σύνθημα που κυριεύει το νου και την καρδιά: Venceremos!

Τούτες τις μέρες, στην Ελλάδα, του αγώνα και των αντιστάσεων, των προτάσεων για διέξοδο προς τα αριστερά, για την προστασία των δικαιωμάτων των αδυνάτων, των ανέργων, των κοινωνικά αποκλεισμένων, ας αναλογιστούμε την καπιταλιστική βαρβαρότητα της εποχής μας και τις δικές μας αξίες, νικηφόρα κινήματα και αγώνες.

* Ο Κώστας Ήσυχος είναι μέλος τα ΚΠΕ του ΣΥΝ, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κίλμες, νότιο προάστιο του Μπουένος Άιρες

Καθήκοντα διπλωματικού συμβούλου του ψευδοκράτους στην Ουάσινγκτον ανέλαβε ο πρώην ειδικός συντονιστής για το Κυπριακό και πρέσβης των ΗΠΑ

Του Αποστoλη Ζουπανιωτη ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ. Ένας παλαιός γνώριμος της Κύπρου και της Ελλάδας, ο πρέσβης Τόμας (Τομ) Μίλερ, έχει ενταχθεί επίσημα στους συμβούλους του ψευδοκράτους στις ΗΠΑ, αναλαμβάνοντας καθήκοντα διευθυντή του γραφείου της Ουάσινγκτον, του οργανισμού Independent Diplomat, ο οποίος – μεταξύ άλλων – προσφέρει επί πληρωμή «συμβουλές και υποστήριξη στην εξωτερική πολιτική του γραφείου του προέδρου της “ΤΔΒΚ”, αλλά και σε άλλες υπηρεσίες του ψευδοκράτους». Η ένταξη του κ. Μίλερ ανακοινώθηκε την Τρίτη από τον οργανισμό Independent Diplomat, ο οποίος δηλώνει «μη κερδοσκοπικός» και ότι «εξοπλίζει κυβερνήσεις και πολιτικές ομάδες, οι οποίες θα ήταν περιθωριοποιημένες, για να συμμετέχουν αποτελεσματικά στις διεθνείς διαδικασίες λήψης αποφάσεων, με διπλωματικές δυνατότητες, ειδικεύσεις και πόρους». Ο Τόμας Μίλερ υπηρέτησε ως ειδικός συντονιστής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για το Κυπριακό από το 1997-1999 και πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα από το 2001-2004. Έχει επίσης υπηρετήσει πρέσβης των ΗΠΑ στη Βοσνία και επιτετραμμένος της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Αθήνα. Διπλωματικές πηγές στην αμερικανική πρωτεύουσα υποστήριζαν ότι πιθανόν η ανακοίνωση του διορισμού του κ. Μίλερ να επισπεύσθηκε από την επικείμενη επίσκεψη του Τουρκοκύπριου ηγέτη, Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, στην αμερικανική πρωτεύουσα, η οποία για την ώρα δεν έχει οριστικοποιηθεί, αλλά το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έχει ορίσει για την τελευταία εβδομάδα του Μαρτίου. Στην ανακοίνωση Τύπου, ο Τόμας Μίλερ δηλώνει ότι προσβλέπει να ενταχθεί στον Independent Diplomat, καθώς από καιρό ένιωθε «πόσο σημαντικό είναι να βοηθάς εκείνους τους παίκτες που χρειάζονται περισσότερο ίσους όρους ανταγωνισμού. Κι αυτό κανείς οργανισμός δεν το κάνει καλύτερα από τον Independent Diplomat». Ο εκτελεστικός διευθυντής του οργανισμού – με έδρα τη Νέα Υόρκη – Κάρνε Ρόουζ δηλώνει ευτυχής, γιατί ένας διπλωμάτης με την εμπειρία και τη φήμη του Τόμας Μίλερ εντάσσεται στον οργανισμό και εκφράζει την πεποίθησή του ότι «θα προσθέσει σημαντικά στην κατανόηση από τον οργανισμό και τους πελάτες του, του σύνθετου και μεταβαλλόμενου μηχανισμού της αμερικανικής πολιτικής, όπως και του παγκόσμιου διπλωματικού συστήματος». Στο συμβουλευτικό συμβούλιο του Independent Diplomat βρίσκονται πρώην διπλωμάτες (στην πλειοψηφία τους Βρετανοί, Αυστραλοί και Αμερικανοί), όπως ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Αυστραλίας, Γκάρεθ Έβανς, ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τόμας Πίκερινγκ, καθώς και ο πρώην βοηθός γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Σερ Κίραν Πρέντεργκαστ. Στο πελατολόγιο υπάρχει μία μόλις κυβέρνηση (Νήσοι Μάρσαλ) και σειρά μη αναγνωρισμένων (έως παρανόμων) κρατών, όπως το ψευδοκράτος της κατεχόμενης Κύπρου, η κυβέρνηση του Νοτίου Σουδάν, η εξόριστη κυβέρνηση της Μπούρμα, το Πολισάριο της Δυτικής Σαχάρας κι η πρώην βρετανική αποικία στη Σομαλία. Πέραν των καθηκόντων του κ. Μίλερ ως διευθυντή του γραφείου της Ουάσινγκτον, ο οργανισμός διαφημίζει τις ειδικότητές του στα Βαλκάνια, στη Μέση Ανατολή, στη Βόρειο Αφρική, στη Νοτιοανατολική Ασία, στην Κύπρο, στη Βοσνία, τη μεταπολεμική πολιτική και οικονομική ανοικοδόμηση, την καταπολέμηση τρομοκρατίας κ.ά. Ο ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ INDEPENTENT DIPLOMAT Επαφές για «πολιτική και διπλωματική δικτύωση» Ο οργανισμός Independent Diplomat μπήκε στην εικόνα του Κυπριακού αρκετά μετά την ανάληψη του συμβολαίου από το ψευδοκράτος, όταν στα έγγραφα των Ηνωμένων Εθνών που διέρρευσαν, το όνομα του εκτελεστικού διευθυντή του, Κάρνε Ρος, όπως και του τότε υπευθύνου για τις σχέσεις με το ψευδοκράτος, Ντιν Μπίαλεκ, συμπεριλαμβάνονταν σε επικοινωνία του ειδικού συμβούλου του γενικού γραμματέα για το Κυπριακό, Αλεξάντερ Ντάουνερ, με τον Αμερικανό δικηγόρο (και εμπειρογνώμονα σήμερα του ΟΗΕ για το Περιουσιακό) Τζεφ Μπέιτς. Παρότι δεν χρησιμοποιεί τον όρο «λόμπι», ο οργανισμός προσφέρει περίπου τις ίδιες υπηρεσίες στους πελάτες του και μάλιστα ισχύουν και γι’ αυτόν οι ίδιες ακριβώς πρόνοιες της αμερικανικής νομοθεσίας που ισχύουν για τις εταιρείες λόμπι. Στο συμβόλαιο που έχει υπογράψει ο οργανισμός με το ψευδοκράτος (το υπογράφουν ο υπεύθυνος του γραφείου Λονδίνου του Independent Diplomat με τον κ. Ταλάτ), πέραν των υπηρεσιών που προαναφέραμε, διευκρινίζεται ότι η συμβουλή και υποστήριξη που θα προσφέρεται θα καλύπτει το Κυπριακό και τις συνομιλίες, συμπεριλαμβανομένων και επαφών με τα Ηνωμένα Έθνη και Υπουργεία Εξωτερικών σημαντικών παικτών. Επίσης, θα καλύπτει τη διπλωματική στρατηγική στις σχέσεις της «ΤΔΒΚ» με την Ε.Ε., διπλωματικές επαφές, συμπεριλαμβανομένης της προετοιμασίας διεθνών συναντήσεων, ομιλιών, επιστολών, θέσεων, μελετών στρατηγικής, συνεντεύξεων και διεθνών συναντήσεων. Επιπλέον, θα αφορά και την υποστήριξη στην προετοιμασία διαπραγματευτικών θέσεων και διαπραγματεύσεων, συμβουλές σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και διπλωματικής δικτύωσης, επισκέψεις στο ψευδοκράτος κι άλλα «λογικά αιτήματα». Τόσο στις αρχές του οργανισμού όσο και στο συμβόλαιο με το ψευδοκράτος, τονίζεται ότι αναλαμβάνει μόνο δημοκρατικές κυβερνήσεις που προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο. Ωστόσο, το γεγονός και μόνο ότι προσφέρονται υπηρεσίες σε οντότητες που θεωρούνται παράνομες (όπως καθορίζει το ψήφισμα 541/83 του Σ.Α. του ΟΗΕ για την ανακήρυξη του ψευδοκράτους) αποδεικνύει το αντίθετο. Με τη φήμη του «ικανού αλλά και αδίστακτου» Το επεισόδιο με τη Μαρκουλλή και το παρασκήνιο μιας παρ’ ολίγο σύλληψής του με οδηγίες Κληρίδη Οι μετοχές του Τόμας Μίλερ ως διπλωμάτη «ανέβηκαν» στην ηγεσία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και τον άμεσα προϊστάμενό του, Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, όταν, εκτελώντας χρέη επιτετραμμένου της Πρεσβείας στην Αθήνα (τον Σεπτέμβριο του 1995 λόγω της απουσίας του Τόμας Νάιλς), ενεπλάκη ενεργά στις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, οι οποίες οδήγησαν στην υπογραφή της ενδιάμεσης συμφωνίας Ελλάδας-Σκοπίων (13/9/1995). Τότε έλαβε από τον ελληνικό Τύπο και την προσωνυμία «ανθύπατος». Ως ειδικός συντονιστής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (αμέσως μετά την αποτυχία των συνομιλιών σε Τράουτμπεπ και Μοντρέ) άφησε το στίγμα του ως «αδίστακτος» κι ενίοτε αντιδιπλωματικός. Κάποτε δέχθηκε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ ως συντονιστής την τότε πρέσβη της Δημοκρατίας (και σημερινή υπουργό Συγκοινωνιών), Ερατώ Μαρκουλλή, με τα πόδια στο γραφείο κι όταν χρησιμοποίησε «απρεπή λέξη», η Κύπρια πρέσβης τον εγκάλεσε. Κάποια άλλη φορά, όταν ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Γλαύκος Κληρίδης, διοργάνωνε στην έδρα του ΟΗΕ το καθιερωμένο γεύμα προς τα πέντε μόνιμα μέλη του Σ.Α., ο κ. Μίλερ επιθυμούσε να συμπεριληφθεί ετσιθελικά στον κατάλογο, παρότι, όπως του εξηγήθηκε, θα υπήρχαν εκπρόσωποι της αμερικανικής μόνιμης αντιπροσωπίας. Μάλιστα παρ’ ολίγο να δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο, αφού στο τελεσίγραφο του Μίλερ «έρχομαι κι αν θέλετε σταματήστε με», ο Πρόεδρος Κληρίδης έδωσε εντολή στον μόνιμο αντιπρόσωπο, πρέσβη Σώτο Ζακχαίο, να ενημερώσει σχετικά τη μυστική αστυνομία που φρουρούσε τον Πρόεδρο και να τον συλλάβει, αν επέμενε. Προφανώς, ενημερωθείς από τους αμερικανούς της μυστικής αστυνομίας, ο κ. Μίλερ δεν εμφανίστηκε. Στη διάρκεια της εισβολής των ΗΠΑ στο Ιράκ, ως πρέσβης στην Αθήνα παρενέβαινε σε στελέχη της Ελληνοαμερικανικής Κοινότητας, ζητώντας τους να κάνουν διαβήματα στην Αθήνα, για να σταματήσει το «αντιπολεμικό κίνημα κι ο αντιαμερικανισμός». Ωστόσο, μετά το τέλος του πολέμου, σε δηλώσεις του – κι αφού είχε προηγηθεί η εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη κι η επιτυχής διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων – τόνιζε σε συνεντεύξεις ότι οι αντιπολεμικές εκδηλώσεις δεν αποτελούσαν εκδήλωση αντιαμερικανισμού. Μετά τη συνταξιοδότησή του, διατήρησε τις επαφές με την Ελληνοαμερικανική Κοινότητα και μάλιστα πέρυσι είχε παρευρεθεί σε εκδηλώσεις του συνεδρίου της ΠΣΕΚΑ. www.kathimerini.com.cy

Πριν απο εννέα μήνες ο Αλέκος Αλαβάνος παραιτήθηκε απο την προεδρία της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ βάζοντας τέλος στην διαρχία που είχε ξεκινήσει απο τις 10 Φεβρουαρίου του 2008 όταν και εκλέχθηκε πρόεδρος του ΣΥΝ ο Αλέξης Τσίπρας.Απο εκείνη την περίοδο μέχρι σήμερα το κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς ταλανίζεται απο μια μεγάλη κρίση εσωστρέφειας φτάνοντας στο σημείο πολλά προβεβλημένα στελέχη να βγαίνουν στα ΜΜΕ και να κάνουν δηλώσεις σε βάρος προσώπων, τάσεων, συνιστωσών κ.λπ. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να παρούσιαζεται προς τα έξω μια εικόνα διάλυσης ή για το περιγράψω καλύτερα μας προιδεάζει πως η διάσπαση του Συνάσπισμου ίσως να μην είναι τόσο μακρινή.
Αυτόν τον εμφύλιο πόλεμο τον εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο τρόπο η κυβέρνηση ελλείψει αντιπολίτευσης αφού ουσιαστικα συγκυβερνά με Καρατζαφέρη και ΝΔ.Οι πραγματικοί υπεύθυνοι για την σημερινή κατάσταση της χώρας αισθάνονται περισσότερο ασφαλείς όταν βλέπουν την αριστερά να παλινδρομεί και να μην είναι ενωμένη.Πλέον στο εσωτερικό του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ξεχάσει τι σημαίνει σύνθεση και επιμένουν στην σύγκρουση αγνοώντας τις επιπτώσεις.Έτσι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μπορεί ευκολότερα να δημίουργει για την νέα γενιά χειρότερες συνθήκες,ανεργία και επισφαλή εργασία.Νομίζουν πως τίποτα δεν μπορεί να τους σταματήσει μετά την εκλογική τους παντοδυναμία και συνεχίζουν ακάθεκτοι να παίρνουν μέτρα που οδηγούν σε φτώχεια και εξαθλίωση το μεγαλύτερο κομμάτι του λαού.Η περικοπή των δώρων, των επιδομάτων και των συντάξεων,η αύξηση των συντελεστών του Φ.Π.Α. και το πάγωμα των αυξήσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα φανερώνουν πως η "σοσιαλιστικη" κυβέρνηση δεν διαφέρει σε τίποτα απο την δεξιά λεηλασία του 2004-09.
Τον Μάιο θα διεξαχθεί έκτακτο συνέδριο στο οποίο αναμένεται να ξεκαθαριστεί το θολό τοπίο
μέσα απο ένα γόνιμο διάλογο,που θα οδηγήσει στην σύνθεση μετά απο τις θεσεις και τις αντιθεσεις.Αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο καθώς η Ανανεωτική Πτέρυγα έχει καταστήσει σαφές πως επιθυμεί την διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και την συνεργασία με τους Οικολόγους Πράσινους αλλά και με το ΠΑΣΟΚ στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές.Μάλιστα σε πρόσφατη ανακοίνωση τους αναφέρουν πως "ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τροχοπέδη των εξελίξεων, αποτελεί το όχημα που μας οδηγεί με μεγάλη ταχύτητα στον αντισυστημισμό και τον αριστερισμό. Όσο γρηγορότερα προωθηθεί η απεμπλοκή του ΣΥΝ από το ΣΥΡΙΖΑ τόσο το καλύτερο." Οι Οικολόγοι Πράσινοι που αγαπούν οι σύντροφοι της Ανανεωτικής Πτέρυγας μιλούν για την ανάγκη της πράσινης ανάπτυξης αλλά δεν συγκρούονται με τα μεγάλα συμφέροντα σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δίνει μόνος του μάχες για τους ελεύθερους χώρους,κατά του λιθάνθρακα και τα βάζει με τις εκκλησιαστικές εκτάσεις οι οποίες παραχωρήθηκαν με φιρμάνια των Σουλτάνων.
Ευτυχώς όμως δεν σκέφτονται όλοι μεσα στον ΣΥΝ και στις υπόλοιπες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ το ίδιο αλλά υπάρχουν άνθρωποι που οραματίζονται κάτι τελείως διαφορετικό, μια αριστερά που να εμπνεει τον κόσμο και όχι να τον διχάζει.Ο ΣΥΝ ειναι αδύναμος χωρις τον ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υπάρξει χωρις τον ΣΥΝ.Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελέί ένα ενωτικό εγχείρημα στην πολυδιασπασμένη ελληνική αριστερά και αν διαλυθεί οπως επιθυμεί η Ανανεωτική Πτέρυγα θα τερμάτιστει το όνειρο μια μεγάλης αριστερής παράταξη, η οποία θα έχει μέσα της συλλογικότητες και ανένταχτους, ενώ θα απευθύνεται και στους πέρα απο τον ΣΥΡΙΖΑ αριστερούς. Η κοινωνία χρειάζεται μια αριστερά δυνατή, αποτελεσματική,ριζοσπαστική που να παρεμβαίνει.
Οι μεγαλειώδεις φοιτητικές κινητοποιήσεις του 2006-07,η εξέγερση του Δεκέμβρη,οι απεργίες του 2010 δείχνουν πως η κοινωνία θέλει καλύτερη ποιότητα ζωής,ανησυχεί για τις εργασιακές σχέσεις έτσι όπως διαμορφώνονται και αγωνίζεται για δικαιώματα και την κοινωνική δικαιοσύνη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εκφράσει αυτούς τους ανθρώπους και γιατί όχι να πιέσει το ΚΚΕ και μαζί με τις δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς να δημιουργηθεί ένα μέτωπο το οποίο θα σταθεί ως ανάχωμα απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.Ας ξεπεράσουμε τις κομματικές μας αγκυλώσεις και τους κομματικούς μας πατριωτισμούς και ας κοιτάξουμε μπροστά.Βρίσκεται σε εξέλιξη σήμερα μια ταξική επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη, σε όλους τους εργαζόμενους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, στα μικρά και μεσαία στρώματα.Η Αριστερά μπορεί να στείλει το δικό της βροντερό μήνυμα και σε αυτή την μάχη δεν περισσεύει κανείς.

Κυκλοφορεί 18 Μαρτίου 2010

Σε περίπτερα, βιβλιοπωλεία και Τοπικές Επιτροπές ΣΥΡΙΖΑ

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ

Έχουν περάσει 61 χρόνια από τότε που ο Κορνήλιος Καστοριάδης και ο Κλοντ Λεφόρ συµπύκνωσαν στον τίτλο του περιοδικού που άρχισαν να εκδίδουν τα πολιτικά διλήµµατα µιας µακράς περιόδου. «Σοσιαλισµός ή Βαρβαρότητα» ονοµάστηκε το περιοδικό που επί δεκαπέντε χρόνια αποτέλεσε ένα βήµα πολιτικού και φιλοσοφικού διαλόγου και, παράλληλα, ένα εργαστήρι πολιτικών πρωτοβουλιών και θεωρητικού αναστοχασµού.

Στις συζητήσεις της ανοικτής συντακτικής επιτροπής για το περιοδικό του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στη δηµόσια ηλεκτρονική διαβούλευση, αρκετοί πρότειναν την επανοικειοποίηση του τίτλου, εφόσον, στις σηµερινές συνθήκες, σε συνθήκες δηλαδή παγκόσµιας οικονοµικής κρίσης και καπιταλιστικής βαρβαρότητας, αποτυπώνει εύγλωττα τα µεγάλα πολιτικά διλήµµατα, τις στρατηγικές τοµές. Απορρίψαµε την ιδέα, όχι µόνο γιατί δεν µπορούµε να «αναµετρηθούµε» µε το ιστορικό περιοδικό ή να συνεχίσουµε ένα τόσο µεγάλο εκδοτικό –αλλά και θεωρητικό– εγχείρηµα σαν αυτό του Σοσιαλισµός ή Βαρβαρότητα, αλλά και γιατί οι φιλοδοξίες µας είναι πιο ταπεινές και τα µέσα µας πιο λιτά. Χρειαζόµαστε ένα περιοδικό της Αριστεράς µάχιµο, εργαλείο για τις πολιτικές και τις κοινωνικές συγκρούσεις – αυτή ήταν η εντολή που πήραµε από τις συνδιασκέψεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Επιλέξαµε το «Μπλόκο» γιατί αποτυπώνει, πρώτα απ’ όλα, τη δράση, πολιτική και κοινωνική, και ταυτόχρονα την αντίσταση σε πολιτικές που επιχειρούν να κατεδαφίσουν κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις ενός αιώνα. Επιλέξαµε το «Μπλόκο» γιατί ταυτόχρονα αποτυπώνει τη δική µας διάταξη στη µάχη, την ενότητα της Αριστεράς, την ενότητα του κόσµου της εργασίας.

Γνωρίζουµε ότι το πεδίο των συγκρούσεων δεν είναι µόνο η κεντρική πολιτική σκηνή, αλλά και το κοινωνικό σώµα και η σφαίρα των ιδεών. Το ίδιο και η ύλη του περιοδικού: φιλοδοξεί να καλύψει όχι µόνο τον «πολιτικό ΣΥΡΙΖΑ», αλλά και τον κοινωνικό, να δώσει βήµα σε συντρόφους και συντρόφισσες που δουλεύουν σε Τοπικές Επιτροπές, στα συνδικάτα, σε αντιρατσιστικές κινήσεις, σε κινήµατα πόλης, σε περιβαλλοντικές πρωτοβουλίες – και είναι πολλοί και πολλές. Δεν υποτιµήσαµε και τη θεωρία, την ταξική πάλη στο επίπεδο του εποικοδοµήµατος –όπως λέγαµε παλιά–, σεβόµενοι όµως τον πλουραλισµό και την πολυχρωµία του πολιτικού µας εγχειρήµατος.

Λίγα, ελάχιστα «δείγµατα» καταφέραµε να παρουσιάσουµε σε αυτό το πρώτο δοκιµαστικό τεύχος. Στο επόµενο θα είναι σαφώς περισσότερα, µε τη δική σας συνδροµή. Έχουµε τη βεβαιότητα ότι τα σπουδαία έντυπα προκύπτουν µέσα από σπουδαίες διαδικασίες συνεισφοράς πολλών. Δανειστήκαµε από το Κοινωνικό Φόρουµ την ανοικτή, οριζόντια διαβούλευση των πολλών, και σε αυτό το τεύχος δούλεψαν από τον Δεκέµβριο περισσότερα από 90 άτοµα, που φιλοδοξούµε να γίνουν ακόµα περισσότερα στο επόµενο. Σε κάθε συνάντηση κοινοποιούσαµε ηλεκτρονικά την προηγούµενη συζήτηση, ώστε να µπορεί να την παρακολουθεί ο καθένας και η καθεµία που δεν είχε τη δυνατότητα να παρευρίσκεται. Σύντοµα φιλοδοξούµε να εγκαταστήσουµε το σάιτ του περιοδικού, έτσι ώστε η διαβούλευση να αφορά ακόµα περισσότερους και περισσότερες. Σας ζητάµε να κρίνετε το δοκιµαστικό τεύχος µε επιείκεια, µια και είµαστε στην αρχή ακόµα της αναζήτησης του εκδοτικού σχεδίου, που δεν µπορεί να προκύψει παρά µόνο µε τη δική σας συµβολή.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΕΥΧΟΥΣ 0

Αντώνης Νταβανέλλος

Για µια Αριστερά
της ανατροπής και της διεκδίκησης 2

Αλέξης Τσίπρας

Μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών
δυνάµεων σε Ελλάδα και Ευρώπη 3

Γιάννης Θεωνάς

Εξελίξεις στην κοινωνική ασφάλιση 4

Αλέκος Καλύβης, Μαρία Φραγγιαδάκη

Για ένα ισχυρό ενωτικό κίνηµα
των «από κάτω» στο συνδικαλισµό 6

Δέσποινα Σπανού

Στόχος της κυβέρνησηςτο δηµόσιο 7

Αλέξανδρος Μπίστης

Μήπως είµαστε αόρατοι; 8

Όψεις της επισφάλειας 9

Γιώργος Χαρίσης

Οι O.T.A. πρωτοπόροι
στην επισφαλή εργασία 9

Ελένη Σωτηρίου

Εργαζόµενοι µε µπλοκάκι 10

Κώστας Ησυχος

«Ελ. Βενιζέλος»: Αεροδρόµιο του 21^ου αιώνα µε εργασιακές σχέσεις του 19^ου; 10

Κώστας Νικολάου

Το παράδειγµα της Ethnodata 11

Σίσυ Βωβού

Επώδυνες οι επιπτώσεις
της κρίσης στις γυναίκες 12

Τάκης Γιαννόπουλος

Ο Λαναράς φεύγει οι εργαζόµενοι στο δρόµο 13

Πάνος Λάµπρου

Οι αγρότες θα ξανάρθουν 14

Νίκος Παπαδόπουλος

Ο αγώνας των αγροτών συνεχίζεται 14

Δηµήτρης Κοδέλας

αγροτική συνείδηση 15

Ο Μανώλης Γλέζος στα µπλόκα των αγροτών 15

Γιώργος Μπούτρης

Αντίσταση στο νέο Μεσαίωνα 17

Συνέντευξη:

Ιθαγένεια, νοµιµοποίηση, προσφυγικό άσυλο: ούτε βήµα πίσω! 18

Βασίλης Μουλόπουλος

Και έτσι φτάσαµε στο σήµερα 20

Ηλίας Νικολόπουλος

Νοθεύει τη λαϊκή κυριαρχία στην Ελλάδα 37

Γιώργος Σαπουνάς

Η συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ:οι αντιφάσεις, οι πολιτικές και οι οργανωτικές επιλογές 38

Από τις δραστηριότητες Τοπικών Επιτροπών ΣΥΡΙΖΑ

Στην πρώτη γραµµή ο ΣΥΡΙΖΑ Μαγνησίας 40

ΣΥΡΙΖΑ Λευκάδας: παρέµβαση για τον «Καλλικράτη» 41

Η συνέλευση του ΣΥΡΙΖΑ Χανίων 41

Γιώργος Τοζίδης

ΣΥΡΙΖΑ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ΣΥΡΙΖΑ παντού 42

Δέσποινα Σπανούδη

Θα επανορθώσουν για το έγκληµα του Ασωπού; 43

Μυρτώ Μπολώτα

Θεµατική «πόλη, περιβάλλον, οικολογία» 43

Γιώργος Χονδρός

Ο Αχελώος στην κοίτη του και η Μεσοχώραστη θέση της 44

Χάρης Κωνσταντάτος

Βοτανικός: δολοπλοκίες υπέρ MALL 45

Θεµατική «πόλη, περιβάλλον, οικολογία»

Η κλιµατική αλλαγή και οι ανανεώσιµες πηγές ενέργειαςως ευκαιρία για κέρδη 46

Ηρώ Διώτη

Στις καλένδες η πολιτική για τα δάση 47

Ελένη Μητσού

Αναδασώσεις και... «αναδασώσεις» 48

Ελένη Μητσού

Εθελοντική δασοπροστασία Καισαριανής 48

Τασία Χριστοδουλοπούλου

Οταν η επιστηµονική φαντασία γίνεται... εξουσία 49

Ηλίας Μπάλκος

Το «Φόρουµ» και ο ΣΥΡΙΖΑ Πρέβεζας για το ζωγράφο Γιάννη Μόραλη 50

Κυριάκος Κατζουράκης

Μετά; 50

Αγγελος Βλάσσης

Για τον Γιάννη Μόραλη 52

Χριστίνα Μόραλη

Ο δάσκαλος και θείος µου Γιάννης Μόραλης 53

Ντανιέλ Μπενσαΐντ

Το δίληµµα της νέας ριζοσπαστικής Αριστεράς 54

Θανάσης Τσακίρης

Χάουαρντ Ζιν: Ο επαναστάτης, ο πανεπιστηµιακός, ο ακτιβιστής 56

ΦΑΚΕΛΟΣ: ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Ευκλείδης Τσακαλώτος

Οργανώνοντας τις αντιστάσεις 1

Πάνος Κοσµάς

Γλωσσάρι οικονοµικών όρων 2

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος συζητά µε τον Γιάννη Δραγασάκη,
τον Παύλο Κλαυδιανό και τον Πέτρο-Λινάρδο Ρυλµόν για την οικονοµική κρίση 4

Αλέκος Αλαβάνος

Τέσσερις έννοιες για την κατανόηση της κρίσης 7

Κώστας Βεργόπουλος

Η αφωνία της αριστεράς 8

Νίκος Χουντής

Ευρωπαϊκή Ένωση: η κρίση αποκάλυψε το αδιέξοδα του νεοφιλελευθερισµού 9

Joe Higgins

Από τον «κέλτικο τίγρη» στην οικονοµική κατάρρευση... 10

Σπύρος Λαπατσιώρας, Γιάννης Μηλιός

Είναι αναγκαία τα µέτρα που λαµβάνει η κυβέρνηση
για τη «διάσωση της Ελλάδας»; 12

Bob Jessop

Η επιστροφή του δόγµατος «business as usual» 13

Michel Husson

Προς µια χαοτική ρύθµιση 14

Χρήστος Κατσούλας

Το σηµείο όπου ενώνονται οι αγώνες 15

Μήνυµα αλληλεγγύης στους απεργούς στην Ελλάδα
από τους βουλευτές και ευρωβουλευτές του γερµανικού κόµµατος Die Linke 16

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Εκδότης: Αντώνης Νταβανέλλος

Οικονοµικός υπεύθυνος:

Τάκης Μαστρογιαννόπουλος

Διαχείριση - διανοµή:

Νίκος Κούτσης, Όλγα Χαρίτου

Σχεδιασµός εντύπου:

Παναγιώτης Τουµπάνης-Βωβός,

Χρυσαυγή Δασκάλου, Αλέκος Λύτρας, Μυρτώ Μπολώτα

Κόµικς: Βαγγέλης Χερουβείµ

Επιµέλεια κειµένων:

Γεωργία Σολδάτου, Μάκης Καστανάς

Γραµµατεία σύνταξης:

Κώστας Αθανασίου, Τάκης Γιαννόπουλος, Χρήστος Καραµάνος, Τάσος Κορωνάκης, Πάνος Κοσµάς, Πάνος Λάµπρου, Γιώργος Μπούτρης, Γιώργος Σαπουνάς, Τασία Χριστοδουλοπούλου

Ανοικτή συντακτική επιτροπή:

Όλγα Αθανίτου, Γιάννης Αλµπάνης, Δηµοσθένης Αναγνωστόπουλος-Παπαδάτος, Γιάννης Αντωνιάδης, Κώστας Βεργόπουλος, Άγγελος Βλάσσης, Σίσσυ Βωβού, Ζωή Γεωργούλα, Απόστολος Δεδουσόπουλος, Ηρώ Διώτη, Γιάννης Δραγασάκης, Θοδωρής Δρίτσας, Κωνσταντίνος Ζαγάρας, Αδάµος Ζαχαριάδης, Χριστίνα Ζιάκα, Νάσος Ηλιόπουλος, Κώστας Ήσυχος, Γιάννης Θεωνάς, Αλέκος Καλύβης, Μάκης Καστανάς, Μιχάλης Καστρινάκης, Κυριάκος Κατζουράκης, Δηµήτρης Κατσορίδας, Χρήστος Κατσούλας, Παύλος Κλαυδιανός, Δηµήτρης Κοδέλας, Θανάσης Κούρκουλας, Αλέκος Κουτσουρής, Χάρης Κωνσταντάτος, Βασίλης Κωττούλας, Σπύρος Λαπατσώρας, Παναγιώτης Λαφαζάνης, Πέτρος Λινάρδος-Ρυλµόν, Αλέκος Λύτρας, Γιώργος Μανιάτης, Τάκης Μαστρογιαννόπουλος, Γιάννης Μηλιός, Ελένη Μητσού, Χριστίνα Μόραλη, Νασίµ Μοχαµεντί, Βασίλης Μουλόπουλος, Ηλίας Μπάλκος, Αλέξανδρος Μπίστης, Μυρτώ Μπολώτα, Βαγγέλης Νικολαίδης, Κώστας Νικολάου, Ηλίας Nικολόπουλος, Νίκος Παπαδόπουλος, Χρήστος Παπαδόπουλος, Άλκης Ρήγος, Δέσποινα Σπανού, Δέσποινα Σπανούδη, Ελένη Σωτηρίου, Γιώργος Τοζίδης, Παναγιώτης Τουµπάνης-Βωβός, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Θανάσης Τσακίρης, Ματθαίος Τσιµιτάκης, Μαρία Φραγκιαδάκη, Λία Φραντζεσκάκη, Κώστας Φώλιας, Γιώργος Χαρίσης, Όλγα Χαρίτου, Γιώργος Χονδρός, Νίκος Χουντής, Ηλίας Χρονόπουλος, Joe Higgins, Michel Husson, Bob Jessop

Συντονιστής έκδοσης:

Χριστόφορος Παπαδόπουλος

Ξέρετε ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι κερδοσκόποι,

οι μεγαλύτεροι τοκογλύφοι,

οι μεγαλύτεροι πιστωτές - γδάρτες του ελληνικού κράτους,

τους οποίους ομού μετά του Ομπάμα (!), όπως μας ανακοίνωσε χτες ο κ. Παπανδρέου θα πατάξει όπου Γης;

*

Ξέρετε σε ποιους «χρωστάει» η Ελλάδα,

ποιοι βρίσκονται - στην πρώτη θέση - μεταξύ εκείνων που πίνουν το αίμα του ελληνικού λαού,

ποιοι κατέχουν με τη μορφή κρατικών ομολόγων τεράστιο μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους,

ποιοι, τελικά, κραδαίνουν τη θηλιά του δημοσίου χρέους, εξασφαλίζοντας αμύθητα πλούτη από το στραγγαλισμό εκατομμυρίων ανθρώπων του μόχθου;

*

Πίσω από όλη αυτήν την καταστροφολογία περί «χρεοκοπίας»,

εκ των βασικών σκηνοθετών της εικόνας «Τιτανικού» με την οποία βομβαρδίζουν τον ελληνικό λαό,

επικεφαλής του κοπαδιού με τις ύαινες που τζογάρουν και κερδίζουν αστρονομικά ποσά πάνω στη φτώχεια των Ελλήνων εργαζομένων

είναι μια χούφτα Ελλήνων «πατριωτών», τραπεζίτες, βιομήχανοι, εφοπλιστές, κεφαλαιούχοι, με μια κουβέντα όλο το «ανφάν γκατέ» της εγχώριας ολιγαρχίας του πλούτου!

Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους:

*

τρίτοι τη τάξει δανειστές μας ήταν οι Γερμανοί που απέσπασαν το 14% του κοινοπρακτικού ομολόγου, δεύτεροι ήταν οι Βρετανοί με 20%,

αλλά την πρώτη θέση μεταξύ των δανειστών, σε ποσοστό 23%, την έχουν οι Ελληνες... «επενδυτές»!

*

Αυτοί είναι οι... «πατριώτες» (!) πλουτοκράτες,

που μαζί με Αγγλους, Γάλλους, Γερμανούς και Πορτογάλους της ιδίας συνομοταξίας,

έβαλαν το χεράκι τους για να εκτιναχθεί το επιτόκιο στα επίπεδα που εκτινάχθηκε,

αυτοί είναι που θα εισπράξουν τη μερίδα του λέοντος από την τοκογλυφία.

*

Αυτοί είναι που σέρνουν το χορό των «κακών» και «βδελυρών» κερδοσκόπων, που βυσσοδομούν κατά του λαού από την Αθήνα, αλλά ο κ. Παπανδρέου τους «αντιμάχεται» από την Ουάσιγκτον, από τα Παρίσια και από τα Βερολίνα...

***

ανάμεσα σε εκείνους που ελέγχουν και «παίζουν» με το ελληνικό δημόσιο χρέος,

στους κατεξοχήν τοκογλύφους, που για την ικανοποίηση των απαιτήσεών τους το ελληνικό κράτος προσφεύγει στις διεθνείς χρηματαγορές, για να δανείζεται με ληστρικά επιτόκια, ώστε να πληρώνει τα χρέη του απέναντί τους,

ανήκουν 4 ελληνικές τράπεζες!

*

Συγκεκριμένα,

η «Εθνική», η «Αλφα», η «Πειραιώς» και η «Eurobank»,

σύμφωνα με τα στοιχεία του 9μηνου του 2009,

αφενός, διαθέτουν κρατικά ομόλογα άνω των 36 δισ., τα οποία χρησιμοποιούν ως βάση ασφαλείας και

αφετέρου, από κει και πέρα, διαθέτουν περί τα 45 δισ. κρατικά ομόλογα με τα οποία υπό μορφή εγγυήσεων προσφεύγουν στην ΕΚΤ, δανείζονται με επιτόκιο 1% και κατόπιν με τα ίδια αυτά χρήματα δανείζουν το ελληνικό κράτος με εξαπλάσιο» (!) επιτόκιο και τους Ελληνες καταναλωτές με εικοσαπλάσιο!

***

Με άλλα λόγια,

όταν θα ακούτε τον κ. Παπανδρέου να απευθύνεται στο «φιλότιμο» των μισθωτών, όταν θα ακούτε τον κ. Παπακωνσταντίνου να απευθύνεται στον «πατριωτισμό» των Ελλήνων, όταν θα ακούτε τον Πάγκαλο να ζητά να βάλουμε πλάτη «όλοι μαζί» για να διέλθουμε από την κρίση,

να θυμάστε:

*

Εκτός από τους τραπεζίτες της Γαλλίας, που κατέχουν περί τα 75 δισ. του ελληνικού δημόσιου χρέους (εξού και η «αγάπη» του Σαρκοζί), της Ελβετίας που κατέχουν περί τα 64 δισ., της Γερμανίας που κατέχουν 43 δισ. (εξού η «συμπάθεια» της Μέρκελ), των ΗΠΑ που κατέχουν περί τα 13 δισ. (εξού η «φροντίδα» των Ομπάμα - Κλίντον),

υπάρχουν και 4 ελληνικές τράπεζες,

στο μετοχολόγιο των οποίων δεσπόζουν τα ονόματα επιφανών Ελλήνων πετρελαιάδων, βιομηχάνων, εργολάβων και λοιπών «πατριωτών - νταβατζήδων»,

που ελέγχουν το 20% - 30% του ελληνικού δημόσιου χρέους,

και που για το δικό τους, τελικά, «εξευμενισμό», οι εργαζόμενοι χάνουν τον 14ο, τον 13ο και τον 12ο μισθό τους!

Σημαντικότατη απόφαση έλαβε το σουηδικό κοινοβούλιο την Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010, αναγνωρίζοντας τις γενοκτονίες των χριστιανικών κοινοτήτων από τους Τούρκους εθνικιστές. Η πρωτοβουλία ανήκε στους Σοσιαλδημοκράτες και τους Οικολόγους.

Ο Σύλλογος Ποντίων «Εύξεινος Πόντος Στοκχόλμης» έβγαλε σχετική ανακοίνωση με την οποία χαιρετίζει και χειροκροτεί την απόφαση του Κοινοβουλίου για την αναγνώριση της Γενοκτονίας. Στην ανακοίνωση προστίθεται ότι ο σύλλογος πιστεύει «ότι η αναγνώριση θα δυναμώσει τον δρόμο προς την δημοκρατία του τουρκικού κράτους και την υπάρχουσα έρευνα για την γενοκτονία των Ποντίων».

Η απόφαση αυτή έχει μια επιπλέον σημασία γιατί λαμβάνεται λίγες μέρες μετά από την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από την Επιτροπή των Εξωτερικών Υποθέσεων του Αμερικανικού Κογκρέσου…

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο ποντιακός Ελληνισμός χαιρετίζει με ιδιαίτερη ηθική ικανοποίηση την γενναία απόφαση του Σουηδικού Κοινοβουλίου της 11.3.2010 να αναγνωρίσει την γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής (Αρμενίων, Ασσυρίων και Ποντίων), που διαπράχθηκε από τους Νεότουρκους και το κεμαλικό καθεστώς.

Η απόφαση αυτή, αποτέλεσμα των συντονισμένων ενεργειών του τοπικού ποντιακού σωματείου «Εύξεινος Πόντος Στοκχόλμης», του ποντιακής καταγωγής βουλευτού του Σουηδικού Κοινοβουλίου Νίκου Παπαδόπουλου και του πολιτευτή Τάσου Σταφυλίδη, επιβεβαιώνει για τρίτη φορά τις δυνατότητες που έχει ο Ελληνισμός της Διασποράς.

Προηγήθηκε η απόφαση της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο τον Σεπτέμβριο του 2006 και η απόφαση της Πολιτειακής Βουλής της Ν. Ουαλίας Αυστραλίας τον Απρίλιο του 2009.

Εκφράζουμε την ευαρέσκειά μας προς τους βουλευτές του Σουηδικού Κοινοβουλίου που υπερψήφισαν την σχετική πρόταση, ιδιαίτερα δε προς τους Σοσιαλδημοκράτες και Οικολόγους που είχαν και την πρωτοβουλία της πρότασης.

‘Assyria Times’
«Swedish Parliament Recognizes Assyrian Genocide»
11 March 2010

The Swedish parliament is the first in the world to acknowledge the Turkish genocide of Assyrians. The historical decision was taken after a long debate in the parliament on Thursday. It was an extremely narrow win as 131 parliamentarians voted for and 130 voted against. Hundreds of Assyrians had gathered outside and inside the parliament building in central Stockholm to witness the historical decision.

The Turkish embassador to Sweden was immediately ordered to leave the country and Turkish prime minister Erdogan announced the cancellation of his planned visit to Sweden the coming week.

Sweden’s pro-Turkish foreign minister, Carl Bildt was very upset by the decision of the parliament and warned it will harm Swedish-Turkish relations and Turkish-Armenian relations as the resolution called for the recognition of not only the Turkish genocide on Assyrians but also the genocides on Armenians and Pontic Greeks.

The Assyrians in Sweden have been lobbying their parliament for many years to recognize Seyfo, as the genocide is called in Assyrian. On Thursday they could finally celebrate their victory.

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -

‘Armenian Weekly’
«ANCA Welcomes Swedish Parliament’s Recognition of Genocides»
11 March 2010

Over strident opposition from the Turkish Government, the Swedish Parliament, today, adopted a resolution recognizing the murder and annihilation of the Armenian, Assyrian/Syriac/Chaldean and Pontic Greek populations by the Ottoman Turkish Government as “genocide,” reported the Armenian National Committee of America (ANCA).

“Twice in just one week, we have seen legislative bodies-the House Foreign Affairs Committee in the United States and the full Parliament in Sweden-take a strong stand against Turkey’s threats against an honest affirmation of the Armenian Genocide,” said ANCA executive director Aram Hamparian. “We congratulate the Swedish

Parliamentarians-particularly those who defied party politics and foreign intimidation-to send a clear message that genocide must be condemned whenever and wherever it occurs.”

The Swedish Parliament adopted the resolution, Motion 2008/09:U332, by a vote of 131 to 130, overcoming an earlier Foreign Affairs Committee decision voting down the measure. In addition to recognizing the Armenian, Assyrian/Syriac/Chaldean and Pontic Greek genocides, the motion also calls on Swedish authorities to work with the United Nations, European Union and Turkey to secure international affirmation of this crime against humanity.

The decision comes just one week after the U.S. House Foreign Affairs Committee voted to adopt the Armenian Genocide Resolution (H.Res.252), by a vote of 23-22 – despite last minute opposition from the Obama Administration and over intense lobbying by the Turkish Government. A similar measure has been introduced in the U.S. Senate, S.Res.316.

The ANCA is continuing its “End Turkey’s Gag Rule” campaign, urging elected officials in the U.S. and around the world to reject Turkey’s attempts to silence international affirmation of the Armenian Genocide. For more information, visit http://www.anca.org/endthegagrule.

Με οργή, αλλά δυστυχώς όχι με έκπληξη, είδαμε την εφημερίδα Αδέσμευτος Τύπος να αναπαράγει κατασκευασμένη «είδηση» περί δήθεν μαζικού γάμου ανδρών της Χαμάς με μικρά κορίτσια προεφηβικής ηλικίας. Αν και σε φυσιολογικές συνθήκες δεν θα έπρεπε καν να χάσει κανείς το χρόνο του ασχολούμενος με αυτήν την ολοφάνερα ψευδή αθλιότητα, θα πρέπει να τοποθετηθούμε μιας και μια καθημερινή εφημερίδα επικύρωσε την κατασκευή που κυκλοφορούσε για καιρό στο διαδίκτυο.

1. Τέτοιος γάμος μικρών κοριτσιών δεν υπήρξε ποτέ και είναι πάρα πολλές οι διαψεύσεις της παλαιστινιακής πλευράς που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο -δυστυχώς όταν πρόκειται να συκοφαντήσουν τους «βάρβαρους παλαιστίνιους», ορισμένοι δεν μπαίνουν στον κόπο να διασταυρώσουν τις «πληροφορίες» τους. Την είδηση διέψευσε ακόμα και αυτόπτης μάρτυρας δημοσιογράφος, κάθε άλλο παρά φιλικά διακείμενος προς τη Χαμάς. Οι διαψεύσεις αυτές έγιναν αποδεκτές έδω και 6 μήνες ακόμα και από συντηρητικό φιλοϊσραηλινό ενημερωτικό site. Η ηλεκτρονική απάτη έχει καταχωρηθεί εδώ και μήνες σε σχετικό ιστοτόπο που ξεσκεπάζει τέτοιες απάτες.

2. Στις φωτογραφίες που κυκλοφορούν, εμφανίζονται οι γαμπροί με τα παρανυφάκια.

3. Το τοπικό έθιμο είναι να μην εμφανίζεται η νύφη καθόλου, στον χώρο των ανδρών προσκεκλημένων κατά τη διάρκεια της γαμήλιας τελετής -επομένως δεν μπορούν να υπάρξουν οποιεσδήποτε φωτογραφίες νυφών ή «νυφών».

Είναι προφανές ότι η συγκεκριμένη «είδηση», που κυκλοφόρησε λίγο μετά το σφαγιασμό των κατοίκων της Γάζας από τον ισραηλινό στρατό, δεν έχει παρά ένα σκοπό: να συκοφαντήσει τους Παλαιστίνιους ως βαρβάρους και κατ αυτόν τον τρόπο να δικαιολογήσει εμμέσως τα διαπραττόμενα σε βάρος τους εγκλήματος. Δεν πρόκειται για τη μοναδική τέτοια «είδηση», μιας και το διαδίκτυο έχει αποδειχτεί πρόσφορο πεδίο για τη δράση της σιωνιστικής προπαγάνδας. Δυστυχώς η κυκλοφορία, με 6 μήνες καθυστέρηση, της «είδησης» στην Ελλάδα σε ένα ηλεκτρονικό μήνυμα που έχει κατακλύσει τους λογαριασμούς μας στο ίντερνετ, που έχει δημοσιευθεί σε δεκάδες blogs μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα και τελικά η αναδημοσίευση (και μάλιστα «κατα αποκλειστικότητα» όπως περηφανεύεται ο... «Αδέσμευτος» Τύπος ) αποδεικνύουν ότι στη χώρα μας δεν ευδοκιμεί μόνο ο αντισημιτισμός αλλά και η ισλαμοφοβία.

Καλούμε την εφημερίδα Αδέσμευτος Τύπος να επανορθώσει για το ψεύδος που δημοσίευσε. Καλούμε τους πολίτες να μη δέχονται χωρίς κριτικό έλεγχο τέτοιου είδους «ειδήσεις» που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.

Αθήνα 10/3/2010

Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ

Χθές το πρωί σε τέσσερα διαφορετικά σημεία της Ελλάδας αναρτήθηκαν πανό διαμαρτυρίας για την επιδρομή της κυβέρνησης και του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου ενάντια στους εργαζόμενους και το λαό.

EKEI ΠOY MAΣ XPΩΣTAΓANE…


ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ KAI ΠΩΣ NA ΞEΠEPAΣOYME THN KATAΘΛIΨH


1.

«...Να ονειρεύτηκαν άραγε ποτέ αυτοί οι ως τα τώρα γενεαλόγοι της ηθικής, έστω κι ακροθιγώς µόνο, πως, λόγου χάρη, εκείνη η βασική ηθική έννοια «ενοχή» (Schuld), οφείλει την καταγωγή της στην πολύ υλική έννοια του «χρέους» (Schuld);… Κι από πού πήρε, άραγε, τη δύναµή της η πανάρχαιη εκείνη, βαθιά ριζωµένη, κι ίσως αξερίζωτη πια σήµερα, ιδέα, µιας αντιστάθµισης της ζηµιάς από τον πόνο; Το φανέρωσα κιόλας πιο πριν: από τη συµβατική σχέση µεταξύ πιστωτών και οφειλετών, που είναι τόσο παλιά, όσο, γενικά, κι η ύπαρξη «υποκειµένων δικαίου», και που και τούτη πάλι ανάγεται στις βασικές µορφές της αγοράς, πωλήσεως, ανταλλαγής, εµπορίου και συναλλαγής… Ο οφειλέτης, για να εµπνεύσει εµπιστοσύνη στην υπόσχεσή του, πως θα εξοφλήσει το χρέος του, για να εγγυηθεί για τη σοβαρότητα και ιερότητα της υπόσχεσής του, µα και για να χαράξει πάνω στην ίδια του τη συνείδηση την εξόφληση του χρέους του σαν υποχρέωση και καθήκον, ενεχυριάζει, µε γραπτή συµφωνία, για την περίπτωση κείνη που δε θα πλήρωνε το χρέος του στο δανειστή του, κάτι που ακόµη «αποτελεί ιδιοκτησία» του, που ακόµη το εξουσιάζει, λόγου χάρη το σώµα του, … ή την ελευθερία του, ή ακόµη και την ίδια του τη ζωή...»

Φ. Νίτσε, Η Γενεαλογία της Ηθικής



Η Άγκελα Μέρκελ και ο Σαρκοζύ θέλουν να «µας» στηρίξουν, ο Τρισέ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας αναχωρεί εσπευσµένα από υπερατλαντικό ταξίδι για να συµµετάσχει στο «Ευρωπαϊκό σχέδιο σωτηρίας» της χώρας «µας», οι σπεκουλαδόροι και οι «αγορές» καραδοκούν εναντίον «µας», τα spreads ανεβαίνουν ανησυχητικά, η Goldman Sachs µηχανορραφούσε «δηµιουργικά» µε τον Κωστάκη, ενώ ο Γιωργάκης τρέχει από συνάντηση σε συνάντηση κορυφής για να «µας» σώσει υψώνοντας το εθνικό του ανάστηµα στους «κερδοσκόπους», η χώρα «µας» οδεύει προς τη χρεοκοπία, τα ελλείµµατά «µας» χτυπάνε κόκκινο, «έχουµε» µπει σε αυστηρό καθεστώς επιτήρησης, η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας «µας» πάει κατά διαόλου και το ύψος του «δηµόσιου χρέους µας» προοιωνίζει µια επικείµενη «ελληνική τραγωδία».

Μέσα από τη συνεχή τροµοκρατία των ΜΜE το τελευταίο διάστηµα περί του χρέους «µας», οι µοντέρνοι ηθικολόγοι, οι ιεροκήρυκες του λόγου του κεφαλαίου και του χρήµατος προσπαθούν βίαια να µας πείσουν, εµάς τους «οφειλέτες», πως για να εξοφλήσουµε το χρέος «µας» στους δανειστές «µας» οφείλουµε να σηκώσουµε το σταυρό του µαρτυρίου των θυσιών, να δηλώσουµε πίστη στην ορθοδοξία του Συµφώνου Σταθερότητας και γεµάτοι δέος να προσδοκούµε το πλήρωµα του χρόνου που θα φέρει τη µετα-ελλειµµατική ζωή (γνωστή παλαιότερα µε την ποιητικότερη έκφραση «φως στην άκρη του τούνελ»).

Η δηµοσιονοµική τροµοκρατία προσπαθεί να γίνει πιο αποτελεσµατική σηµαδεύοντας, µέσω της συλλογικής ευθύνης των χρεών, την ίδια µας την υποκειµενικότητα. Η καταιγίδα των επικείµενων απειλών για την εθνική «µας» οικονοµία στοχεύει στην εσωτερίκευση της κρίσης του χρέους ως φόβο και αίσθηµα ενοχής: τα χρέη «µας» (Schulden) πρέπει να γίνουν οι συλλογικές µας ενοχές (Schulden). Έτσι, το προπατορικό αµάρτηµα επανέρχεται πολύ πιο βίαια για να µας αναγκάσει, παραφράζοντας τον Νίτσε, να ενεχυριάσουµε τον ήδη φτωχό µισθό µας, την ήδη εντατικοποιηµένη εργασιακά ζωή µας, τις ίδιες µας τις προσδοκίες ενός κόσµου όπου η κυριαρχία του κεφαλαίου θα είναι πια παρελθόν. Θέλουν να βάλουµε ενέχυρο τις ίδιες µας τις απαιτήσεις για το παρόν και το µέλλον µιας ζωής απελευθερωµένης από χρέη και ενοχές· να χρεωθούµε µε το βάρος ενός καταθλιπτικά αβέβαιου παρόντος για να εξαλείψουµε ακόµα και από το φαντασιακό µας κάθε δυνατότητα καταστροφής αυτού του γέρικου, φορτωµένου µε ενοχές και χρέη, κόσµου.

Ο τρόµος των ελλειµµάτων επιδιώκει να δηµιουργήσει µια κατάσταση έκτακτης ανάγκης τώρα στην Ελλάδα µετατρέποντάς την σε εργαστήριο εφαρµογής µιας νέας πολιτικής σοκ. Σίγουρα αυτό αντανακλά όχι µόνο την όξυνση της παγκόσµιας κρίσης και την ιδιαιτερότητα της εκδίπλωσής της στην Ελλάδα (όπως θα δούµε παρακάτω), αλλά και την καταλυτική επίδραση της εξέγερσης του ∆εκέµβρη του 2008, που άλλωστε την επιδείνωσε ακόµα περισσότερο προκαλώντας την απονοµιµοποίηση της προηγούµενης κυβέρνησης και κατ’ επέκταση την καθυστέρηση της λήψης των αναγκαίων για το κεφάλαιο µέτρων. Υπό αυτή την έννοια, η αναζωπύρωση της τροµοκρατίας του χρέους, πακέτο µε την τροµοκρατία των µπάτσων, εντάσσεται στα πλαίσια της συνεχιζόµενης αντιεξεγερτικής εκστρατείας που προσλαµβάνει πλέον -έστω προληπτικά- παγκόσµιες διαστάσεις. Ωστόσο, η πολιτική του «δηµόσιου χρέους» έχει τη δική της γενεαλογία.


2.



«Τι αµαρτίες (και χρέη) πληρώνω, Θε µου;»

(Λαϊκό ρητό)



«Το µοναδικό κοµµάτι του λεγόµενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγµατικά στο σύνολο του λαού είναι το δηµόσιο χρέος του. Γι’ αυτό είναι πέρα για πέρα συνεπής η σύγχρονη θεωρία που λέει πως ένας λαός γίνεται τόσο πιο πλούσιος, όσο πιο βαθιά βουτιέται στα χρέη. Το δηµόσιο χρέος γίνεται το credo [πιστεύω] του κεφαλαίου. Και από τη στιγµή που εµφανίζεται η χρέωση του δηµοσίου, τη θέση του αµαρτήµατος ενάντια στο άγιο πνεύµα, για το οποίο δεν υπάρχει άφεση, την παίρνει η καταπάτηση της πίστης απέναντι στο δηµόσιο χρέος».

Κ. Μαρξ, Το Κεφάλαιο, τ. Α’



Αν και η θεαµατική διαχείριση του ζητήµατος του «δηµόσιου χρέους» το έχει συσκοτίσει µε µια τροµολαγνική, καταστροφολογική οµίχλη, το «δηµόσιο χρέος» αποτελούσε από τις απαρχές του καπιταλισµού ένα απαραίτητο για το κεφάλαιο εργαλείο συσσώρευσης και αναδιάρθρωσης των ταξικών σχέσεων. Όσο κι αν οι θεολόγοι της οικονοµίας απ’ την Wall Street και την Κοµισιόν µέχρι του Μαξίµου ολοφύρονται για το δυσθεώρητο ύψος του, το «δηµόσιο χρέος» δεν είναι παρά ένας από τους πιο δραστικούς µοχλούς της (αέναης) πρωταρχικής συσσώρευσης. «Σαν µε µαγικό ραβδί προικίζει το µη παραγωγικό χρήµα µε παραγωγική δύναµη και το µετατρέπει έτσι σε κεφάλαιο, χωρίς να’ ναι υποχρεωµένο να εκτεθεί στους κόπους και στους κινδύνους που είναι αχώριστοι από τη βιοµηχανική µα ακόµα κι από την τοκογλυφική τοποθέτηση. Οι πιστωτές του δηµοσίου στην πραγµατικότητα δε δίνουν τίποτα, γιατί το ποσό που δανείζουν µετατρέπεται σε κρατικά ευκολοµεταβιβάσιµα χρεόγραφα, που στα χέρια τους εξακολουθούν να λειτουργούν, όπως θα λειτουργούσαν αν ήταν ισόποσο µετρητό χρήµα.» (Κ. Μαρξ, Το Κεφάλαιο, τ. Α’) Γι’ αυτό το λόγο «αν ο βιοµήχανος δεν µπορεί να διευρύνει άµεσα το προτσές αναπαραγωγής του, τότε ένα µέρος του χρηµατικού του κεφαλαίου αποβάλλεται από την κυκλοφορία σαν περίσσιο και µετατρέπεται σε δανείσιµο χρηµατικό κεφάλαιο.» (Κ. Μαρξ, Το Κεφάλαιο, τ. Γ’) Και άρα «η συσσώρευση κεφαλαίου µε τη µορφή οµολογιών του κρατικού χρέους δε σηµαίνει, όπως δείξαµε, παρά µόνο την αριθµητική αύξηση µιας τάξης πιστωτών του κράτους, που έχουν το δικαίωµα να προεισπράττουν για τον εαυτό τους ένα ορισµένο από το συνολικό ποσό των φόρων». (Κ. Μαρξ, Το Κεφάλαιο, τ. Γ’)

Μάλιστα σε περιόδους κρίσης, όπως στην περίοδο κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου που διανύουµε, (δηλ. αδυναµίας, από την πλευρά των καπιταλιστών να αυξήσουν την εκµεταλλευσιµότητα της εργασίας σε αναλογία µε την αύξηση του δαπανηρού σταθερού κεφαλαίου και τις απαιτήσεις µιας προοδευτικής συσσώρευσης κεφαλαίου για διαρκώς αυξανόµενο κέρδος), οι καπιταλιστές, µέσω της πολιτικής του «δηµόσιου χρέους», επινοούν άλλους τρόπους έντασης της εκµετάλλευσης. Ενώ σε περιόδους καπιταλιστικής ανάπτυξης αυξάνεται ο ιδιωτικός δανεισµός, σε περιόδους κρίσης αυξάνεται ο δηµόσιος, άρα και το «χρέος». Η επένδυση σε κρατικά οµόλογα εξασφαλίζει σίγουρα κέρδη που αποσπώνται από την άµεση και έµµεση φορολόγηση των µισθωτών και κατευθύνεται στην αποπληρωµή των τοκοχρεολυσίων, µε το τραπεζικό κεφάλαιο ενισχυµένο. Άρα το «δηµόσιο χρέος», αντίθετα µε ό,τι λέγεται, αποτελεί βοήθεια προς το ιδιωτικό κεφάλαιο και απ’ αυτήν την άποψη θα πρέπει να συνυπολογίζεται στα κέρδη του.

Την τελευταία 20ετία, εξάλλου, στις 20 από τις 27 χώρες της ΕΕ το «δηµόσιο χρέος» τριπλασιάστηκε λόγω των δαπανών για τη διάσωση του χρηµατοπιστωτικού τοµέα. Πρόκειται για χρήµα το οποίο δε δόθηκε µέσω πιστώσεων στο (µη-τραπεζικό) ιδιωτικό κεφάλαιο για παραγωγικές επενδύσεις. Κι, επίσης, ο δηµόσιος δανεισµός γινόταν και γίνεται µε όρους που υπερβαίνουν κατά πολύ το µέσο ποσοστό κερδοφορίας, πράγµα που καθιστά πολύ πιο αποδοτική µια επένδυση σε οµόλογα από τη δηµιουργία µιας παραγωγικής µονάδας, πολύ περισσότερο δε αφού απαλλάσσει το ιδιωτικό κεφάλαιο από τα ρίσκα της ταξικής πάλης στο χώρο της παραγωγής.

Στη λογιστική του χρέους, ως διαφοράς ανάµεσα στα δηµόσια έσοδα και στις δηµόσιες επενδυτικές και καταναλωτικές δαπάνες (δηλ. κυρίως µισθούς και συντάξεις), η µέθοδος µείωσής του µέσω αύξησης των δηµόσιων εσόδων, αυξάνοντας τη φορολογία του κεφαλαίου, δεν είναι η πλέον προσφιλής. Είναι απορριπτέα γιατί θα σήµαινε µια διπλή απώλεια για το κεφάλαιο: είσπραξη λιγότερων τόκων από τη χρηµατοδότηση του µειωµένου ελλείµµατος αλλά και άµεση µείωση των κερδών µέσω της φορολογίας τους. Ο συνήθης τρόπος συσσώρευσης και ανακατανοµής του πλούτου είναι να επιχειρείται η µείωση του χρέους µέσω της µείωσης των µισθών και των συντάξεων (αρχικά στο δηµόσιο, και στη συνέχεια στον ιδιωτικό τοµέα). Κι αυτό συµβαίνει γιατί, σ’ αυτήν την περίπτωση, η µείωση των κερδών των πιστωτών του δηµοσίου αντισταθµίζεται από τη µείωση των δηµόσιων υπαλλήλων και την ταυτόχρονη απασχόληση µέρους αυτών στον ιδιωτικό τοµέα καθώς και από τη διατήρηση της φορολογίας του κεφαλαίου εν γένει σε χαµηλά επίπεδα.

Να λοιπόν γιατί το «δηµόσιο χρέος» είναι εκ των ουκ άνευ για το κεφάλαιο και το κράτος του και η κρίση του χρέους είναι παραγωγική κρίση: µοχλός συσσώρευσης κεφαλαίου µε τη µορφή τόκων και µοχλός ταξικής τροµοκρατίας και πειθάρχησης µέσω της νοµιµοποίησης της µείωσης του άµεσου και έµµεσου µισθού και άρα της χαλιναγώγησης των ταξικών συγκρούσεων και των προλεταριακών επιθυµιών και προσδοκιών.


3.



«Μια ζωή µας λένε ότι χρωστάµε από την κούνια»

(συνταξιούχος που µονολογεί)



Η νουάρ φιλολογία περί «χρέους» είναι παλιά ιστορία, όσο κι αν προσπαθούν οι κονδυλοφόροι της εξουσίας να µας παρουσιάσουν τις «θυσίες» που απαιτούνται για τη µείωσή του ως κάτι καινούργιο. Η πραγµατική εκτίναξη του χρέους σηµειώνεται τη δεκαετία του ‘80. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ‘70 οι κυβερνήσεις είχαν «καταφέρει» να κρατήσουν περιορισµένες τις δηµόσιες δαπάνες που προορίζονταν για µισθούς και συντάξεις. Αυτή η τάση θα αντιστραφεί τελείως από τις αρχές της δεκαετίας του ‘80, καθώς η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κάτω από την πίεση των ταξικών αγώνων της προηγούµενης δεκαετίας θα αναγκαστεί να αυξήσει τόσο τον άµεσο όσο και το έµµεσο µισθό των εργαζοµένων. Υποχρεωµένες να ισορροπήσουν ανάµεσα στις δύο βασικές, αλλά αντιφατικές µεταξύ τους λειτουργίες του Κράτους, την αναπαραγωγή της καπιταλιστικής συσσώρευσης και τη νοµιµοποίηση των εκµεταλλευτικών κοινωνικών σχέσεων, οι κυβερνήσεις εκείνης της περιόδου προχώρησαν σε «γενναίες» µισθολογικές αυξήσεις στο δηµόσιο τοµέα που συµπαρέσυραν και τους µισθούς στον ιδιωτικό, και ταυτόχρονα έκαναν επενδύσεις στον τοµέα της κοινωνικής πρόνοιας χωρίς όµως να εξασφαλιστούν νέα έσοδα µέσω της φορολόγησης του ιδιωτικού κεφαλαίου ή να γίνουν προσπάθειες για να περιοριστεί η παραοικονοµία και η φοροδιαφυγή. Έτσι, η εισοδηµατική πολιτική και η δηµιουργία ενός υποτυπώδους «κράτους πρόνοιας», η οποία δε θα ολοκληρωθεί ποτέ, θα συµβάλλουν στη διόγκωση του δηµόσιου χρέους που από το 22,9% του ΑΕΠ που ήταν το 1980 θα ανέβει στο 47,8% το 1985 για να φτάσει στο 79,6% του ΑΕΠ το 1990.

Ωστόσο, παρά την αύξηση των δηµόσιων δαπανών και του χρέους, δεν είναι δυνατόν να ισχυριστεί κανείς ότι ο σχηµατισµός κοινωνικού κεφαλαίου πραγµατοποιήθηκε µε τον ίδιο τρόπο όπως στις αναπτυγµένες καπιταλιστικές χώρες. Το κοινωνικό κράτος της δεκαετίας του ‘80 δε φαίνεται να είχε ως σκοπό την εξασφάλιση των κοινωνικών προϋποθέσεων για την επέκταση της καπιταλιστικής συσσώρευσης, αλλά τη διαχείριση του «κοινωνικού κόστους» της κρίσης αναπαραγωγής της καπιταλιστικής σχέσης που προκάλεσε η µείωση των εξωτερικών πόρων, η άνοδος των κοινωνικών απαιτήσεων και των ταξικών αγώνων και η προϊούσα αποβιοµηχάνιση. Η χαµηλή αύξηση της παραγωγικότητας σε σχέση µε τους µισθούς µέσα στη δεκαετία του ‘80 ανάγκασε την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να αλλάξει κατεύθυνση εγκαινιάζοντας µια πολιτική λιτότητας το 1985 που θα συνδυαστεί στο ιδεολογικό επίπεδο µε µια κατά µέτωπο επίθεση στις «υπερβολικές απαιτήσεις» των µισθωτών, καταγγέλλοντας τα «µισθολογικά ρετιρέ» των εργαζόµενων στις ∆ΕΚΟ και προσπαθώντας να παίξει το χαρτί του διαχωρισµού κατηγορώντας τους δηµοσίους υπαλλήλους ότι απολαµβάνουν «παχυλούς µισθούς» εις βάρος των χαµηλόµισθων εργαζοµένων του ιδιωτικού τοµέα.

Η πολιτική αυτή οδήγησε αρχικά σε µείωση των µισθών κατά 12.5% και σε αύξηση των κερδών κατά 150% από το ‘85 έως το ‘87, συναντώντας, ωστόσο, την ένταση των κοινωνικών αγώνων της «εξασφαλισµένης» εργατικής τάξης (απεργίες καθηγητών, ∆ΕΚΟ κλπ), που συνέχισε να έχει επιθετικά αιτήµατα τραβώντας όλη την τάξη προς τα πάνω. Οι αγώνες αυτοί ανάγκασαν το ΠΑΣΟΚ να πάρει πίσω την πολιτική «λιτότητας» και η µείωση των µισθών να πέσει στο µισό του αρχικού της µεγέθους. Παρόλο που οι οικουµενικές και νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις της «κάθαρσης» θα αναλάµβαναν το κυρίως έργο της καπιταλιστικής αντεπίθεσης, η «δυναµική του χρέους» δεν θα ανακοπτόταν, µε αποτέλεσµα να σηµειωθεί µια περαιτέρω αύξησή του µέχρι τα µέσα της δεκαετίας του ‘90 όταν άγγιξε το 108,7% του ΑΕΠ, για να φτάσει στα τέλη της ίδιας δεκαετίας το 114%, στο ίδιο επίπεδο µε το χρέος της Ιταλίας. Όλα αυτά σίγουρα ακούγονται οικεία. ∆ε χρειάζεται και πολύ προσπάθεια για να αναγνωρίσει κανείς το γνωστό «τροπάρι» που επαναλαµβάνουν τα τελευταία είκοσι χρόνια πολιτικοί και δηµοσιογράφοι κάθε φορά που µας καλούν να δουλέψουµε περισσότερο για πολύ λιγότερα προκειµένου «η χώρα να γλιτώσει τη χρεοκοπία».

4.



«Γαµώ το δηµόσιο χρέος µου µέσα!»

(∆ιαδεδοµένη βωµολοχία)



Όπως είπαµε και στην αρχή, η παγκόσµια οικονοµική ύφεση των τελευταίων ετών, που αποτελεί την τελευταία εκδήλωση της διαρκούς κρίσης αναπαραγωγής του πλανητικού κεφαλαίου εδώ και 35 χρόνια, ήταν αναπόφευκτο να επηρεάσει και την εγχώρια καπιταλιστική συσσώρευση. Πέρα όµως από τις όποιες συνέπειες είχε η µείωση της παγκόσµιας οικονοµικής δραστηριότητας στις εξαγωγές του ελληνικού κεφαλαίου, ειδικά στους τοµείς της ναυτιλίας και του τουρισµού, αποτέλεσε επίσης την αφορµή για την αποκάλυψη της διαρκούς κρίσης εκµεταλλευσιµότητας και πειθάρχησης του προλεταριάτου.

Το εθνικό κεφάλαιο και το κράτος του προσπαθούν εδώ και δύο δεκαετίες να αντιµετωπίσουν αυτή την κρίση µε αλλεπάλληλες µεταρρυθµίσεις του εκπαιδευτικού και του ασφαλιστικού συστήµατος· µε ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων για τους νέους· µε νόµους επί νόµων για την πειθάρχηση των µεταναστών και τον έλεγχο των ροών της µετανάστευσης· µε περικοπές επιδοµάτων, µισθών και κοινωνικών παροχών που συνδυάστηκαν µε την επέκταση της ατοµικής πίστωσης. Παρά τις σηµαντικές επιτυχίες που σηµείωσε το ελληνικό κεφάλαιο την περίοδο 1996-2004 όταν αυξήθηκε ο βαθµός εκµετάλλευσης και η κερδοφορία των επιχειρήσεων, η κρίση δεν αντιστράφηκε οριστικά υπέρ του κεφαλαίου. Όλα αυτά τα µέτρα υποτίµησης, πειθάρχησης και διαίρεσης της εργατικής τάξης, και µέσω αυτών της µετακύλισης του κόστους αναπαραγωγής της εργατικής δύναµης στους ίδιους τους εργαζόµενους, δεν απέδωσαν τους αναµενόµενους καρπούς.

Όπως δείχνουν οι στατιστικές τους, η παραγωγικότητα της εργασίας επιβραδύνεται συνεχώς από το 2004 και µετά -λόγω, µεταξύ άλλων, της επιβράδυνσης µετά την ολυµπιάδα των επενδύσεων σε σταθερό κεφάλαιο (π.χ. µηχανολογικό εξοπλισµό, οδικά έργα και κτιριακές κατασκευές)- ενώ αντιθέτως το κόστος εργασίας ανά µονάδα προϊόντος αυξάνεται. Με άλλα λόγια, ο βαθµός εκµετάλλευσής µας µειώνεται, καθώς οι µισθοί αυξάνονται πιο γρήγορα από την παραγωγικότητα. Όπως λένε οι ίδιοι οι καπιταλιστές στις µελέτες τους (π.χ. στις εκθέσεις της Τράπεζας της Ελλάδας), αυτό οφείλεται στη «µη προσαρµοσµένη συµπεριφορά» µας απέναντι στους στόχους της «εθνικής ανάπτυξης», µε άλλα λόγια στην απειθαρχία µας, στους «υψηλούς» µισθούς του δηµόσιου τοµέα και στις «υπερβολικές» αυξήσεις που συµφώνησε η ΓΣΕΕ µε τον ΣΕΒ το 2008. Προσθέτουν επίσης ότι δεν έχουν προχωρήσει όσο θα έπρεπε οι ιδιωτικοποιήσεις των ∆ΕΚΟ και, γενικότερα, η απορρύθµιση και ότι η αγορά εργασίας συνεχίζει να είναι «δύσκαµπτη» επιβαρύνοντας ακόµα περισσότερο την κατάσταση και, µάλιστα, µε ένα µονιµότερο τρόπο. Από την άλλη µεριά, οι δηµόσιες δαπάνες που σχετίζονται µε την εκπαίδευση, τους µισθούς στο δηµόσιο τοµέα και τις λεγόµενες «κοινωνικές µεταβιβάσεις» (δηλαδή χρήµατα για επιδόµατα και συντάξεις) αυξάνονται συνεχώς την τελευταία δεκαετία.

Πάνω σε αυτό το υπόβαθρο, η κερδοφορία του κεφαλαίου επιβραδύνεται συνεχώς τα τελευταία χρόνια µε αποτέλεσµα να ξεκινήσει να πέφτει από το 2006 και µετά, για να καταβαραθρωθεί το α’ εξάµηνο του 2009 κατά 51,5% σε σχέση µε την ίδια περίοδο του 2008, λόγω και της παγκόσµιας ύφεσης. Η πτώση του τζίρου και της κερδοφορίας των επιχειρήσεων οδήγησε µε τη σειρά της σε µεγάλη µείωση των επενδύσεων λόγω της αυξανόµενης αδυναµίας τους να πάρουν πιστώσεις από τις τράπεζες. Άλλωστε, οι τράπεζες επηρεάστηκαν άµεσα καθώς είδαν τα κέρδη τους να µειώνονται δραµατικά λόγω της σηµαντικής αύξησης των ζηµιών που προέρχονται από την καθυστέρηση ή ακόµα και από την µη αποπληρωµή των δανείων, έχοντας επιπλέον γενικότερο πρόβληµα ρευστότητας λόγω της διεθνούς χρηµατοπιστωτικής κρίσης. Αυτό πρακτικά σηµαίνει ότι το ρευστό που υπάρχει σταµατάει να κυκλοφορεί. Για παράδειγµα οι τράπεζες σταµατάνε να δανείζουν η µία την άλλη ή/και δανείζουν µε πολύ υψηλά επιτόκια. Όπως είναι φυσικό, το κράτος δεν έµεινε αµέτοχο. Έσπευσε να αντιµετωπίσει τα προβλήµατα που δηµιούργησε το ξέσπασµα της κρίσης αυξάνοντας τις δαπάνες του µέσα στο 2009 κατά 10,9% για να στηρίξει την καπιταλιστική συσσώρευση, συνεισφέροντας έτσι στο ΑΕΠ κατά 1,7%. Ταυτόχρονα παρείχε στις τράπεζες κεφάλαια 28 δις ευρώ, ποσό που ανέρχεται σε 11,5% του ΑΕΠ, για να σώσει την κερδοφορία τους, κάτι που θα συνεχίσει και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ παρέχοντας 10 δις ευρώ επιπλέον. Οι τράπεζες χρησιµοποίησαν αυτά τα κεφάλαια για να αγοράσουν κρατικά οµόλογα, η τιµή των οποίων είχε πέσει στις αρχές του 2009 λόγω αντίστοιχων πιέσεων µε αυτές που ασκούνται σήµερα στις διεθνείς χρηµατοπιστωτικές αγορές. Ωστόσο, η τιµή των οµολόγων ξανανέβηκε γρήγορα µέσα στο α’ εξάµηνο του 2009 συµβάλλοντας στο να εµφανίσουν οι τράπεζες κέρδη, παρόλο που οι χορηγήσεις δανείων προς επιχειρήσεις και «νοικοκυριά» επιβραδύνθηκαν. Αν το κράτος δεν είχε κάνει αυτές τις «διευκολύνσεις» οι τράπεζες θα εµφάνιζαν ζηµιές 217 εκ. ευρώ… Επιπλέον, οι κρατικές δαπάνες αυξήθηκαν και για άλλους λόγους όπως π.χ. για την πληρωµή των επιδοµάτων των ανέργων που πολλαπλασιάστηκαν, ενώ τα έσοδα από τους φόρους και τις εισφορές µειώθηκαν λόγω της ύφεσης. Φυσικά, το αποτέλεσµα ήταν να εκτιναχθεί τόσο το έλλειµµα όσο και το δηµόσιο χρέος, φτάνοντας το 12.5% και το 112.6% αντίστοιχα ως ποσοστό του ΑΕΠ. Υψηλότερό έλλειµµα είχε το 2009 µόνο η Βρετανία (13%) µε δηµόσιο χρέος που ανέρχεται σε 68.6%, και ακολουθούν η Ισπανία µε έλλειµµα 11.25% και χρέος 54.3%, η Ιρλανδία µε έλλειµµα 10.75% και χρέος 65.8%, η Ιταλία µε έλλειµµα 5.3% και χρέος 114.6%, ενώ αντίστοιχα η Γερµανία παρουσίασε έλλειµµα 3.5% µε χρέος 73.1%. Ο µέσος όρος του ελλείµµατος και του χρέους στη ζώνη του ευρώ ήταν το 2009 6.5% και 78.2% αντίστοιχα, µε τάσεις ανόδου.

Η σηµερινή τακτική της διεθνούς του κεφαλαίου (ECOFIN, EUROGROUP, ∆ΝΤ), των «οίκων αξιολόγησης» και, πάνω από όλα, του ίδιου του ελληνικού κράτους και της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ εντάσσεται στα πλαίσια της λεγόµενης «δηµοσιονοµικής προσαρµογής», µιας ευρύτερης στρατηγικής που ακολουθείται από το κεφάλαιο στην Ευρωπαϊκή Ένωση εδώ και 20 χρόνια. Στην προσπάθεια τους λοιπόν να στηρίξουν την καπιταλιστική συσσώρευση που βρίσκεται σε κρίση προσπαθούν να µας βάλουν χοντρό κωλόχερο για να αυξήσουν το βαθµό εκµετάλλευσης και να µετακυλήσουν το κόστος αναπαραγωγής της εργατικής µας δύναµης σε εµάς τους ίδιους, µειώνοντας τις «µη-παραγωγικές» δηµόσιες δαπάνες. Στη µυστικοποιηµένη σφαίρα της οικονοµίας και στη γλώσσα που της αντιστοιχεί η πολιτική αυτή ονοµάζεται «δηµοσιονοµική εξυγίανση» για τη στήριξη της «πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας» και τη «µείωση του κόστους δανεισµού». Η έννοια της «εξυγίανσης» έχει όµως και ένα κυριολεκτικό νόηµα: σε συνθήκες οικονοµικής ύφεσης οι επιχειρήσεις που δεν είναι επαρκώς κερδοφόρες και παραγωγικές αναγκάζονται να κλείσουν· το µη-αποδοτικό κοµµάτι του κεφαλαίου καταστρέφεται για να µπορέσει και πάλι να ξεκινήσει η ανοδική πορεία της καπιταλιστικής συσσώρευσης. ∆εν είναι τυχαίο ότι στο τρίτο τρίµηνο του 2009 έβαλαν λουκέτο περίπου 19.000 εµπορικές επιχειρήσεις.

Έτσι, αυξάνουν τους έµµεσους φόρους (π.χ. αύξηση της φορολογίας στα καύσιµα, τα ποτά και τα τσιγάρα, εξαγγελία αύξησης του ΦΠΑ)· αναδιαρθρώνουν την άµεση φορολογία επιβαρύνοντας περισσότερο την εργατική τάξη -ενώ έχουν µειώσει όλα αυτά τα χρόνια τη φορολογία των κερδών των επιχειρήσεων· προωθούν αφενός το ανταποδοτικό ασφαλιστικό σύστηµα -µεταρρύθµιση που οδηγεί µεταξύ άλλων στη µείωση των συντάξεων- και αφετέρου την αύξηση των ορίων ηλικίας σε µια προσπάθεια µετακύλισης του κόστους αναπαραγωγής της εργατικής δύναµης στους ίδιους τους προλετάριους· εξαγγέλλουν την απελευθέρωση των απολύσεων· και, φυσικά, επιτίθενται στους «απαράδεκτα υψηλούς» -για το κεφάλαιο- µισθούς του δηµόσιου τοµέα (που µάλιστα αντιστοιχούν, όπως λένε, σε µια «χρονίως χαµηλή παραγωγικότητα») µέσα από την περικοπή των επιδοµάτων, των υπερωριών και την επαπειλούµενη κατάργηση του 14ου και του 13ου µισθού. Και δεν πρέπει να ξεγελιόµαστε, παρόλη την προπαγανδιστική φιλολογία περί ρετιρέ και «προνοµιούχων» που διακινούν οι πληρωµένες πένες, η µείωση των µισθών στο δηµόσιο τοµέα πολύ γρήγορα θα µεταφραστεί σε αντίστοιχη και πιθανότατα ακόµα µεγαλύτερη συµπίεση των µισθών στον ιδιωτικό τοµέα. Άλλωστε, οι ίδιοι οι καπιταλιστές το έχουν κάνει σαφές στη συζήτηση που έχει ανοίξει για την περικοπή του 14ου και του 13ου µισθού.


5.



«Κουφάλες, δεν ξοφλάµε τίποτα, γιατί δεν έχουµε ξοφλήσει ακόµα!»

(Σύνθηµα σε τοίχο)



Ωστόσο, η ολοµέτωπη αυτή επίθεση χρειάζεται να νοµιµοποιηθεί στη «συνείδηση του κόσµου». Για να δουλέψουµε περισσότερο για λιγότερα θα πρέπει να αποδεχθούµε ότι υπηρετούµε κάτι που µας υπερβαίνει, κάτι που απαιτεί από εµάς θυσίες, ειδικότερα δε όταν πολύ πρόσφατα αµφισβητήθηκε τόσο βίαια η προσταγή του κράτους και του κεφαλαίου. Αυτό είναι το διακύβευµα στην παρούσα σύγκρουση µεταξύ προλεταριάτου και κεφαλαίου, και οι καπιταλιστές το γνωρίζουν πολύ καλά. Έτσι η αιτία της κρίσης αποδίδεται σε ένα σχεδόν µεταφυσικό αλλά αναπόδραστο κόσµο αγορών, στατιστικών, οίκων αξιολόγησης, σπεκουλαδόρων και πάει λέγοντας. Αυτό το πέπλο της µυστικοποίησης στόχο έχει να αποκρύψει την πραγµατική πηγή της κρίσης που είναι η σπασµωδική αλλά επίµονη άρνηση του παγκόσµιου προλεταριάτου να υποταχθεί πλήρως στο κεφάλαιο και η κυκλοφορία των αγώνων του.

Το ελληνικό κράτος µε τη σηµερινή πασοκική µορφή του σε αγαστή συνεργασία µε τους ευρωπαίους εταίρους και φυσικά µε τα καθίκια των µέσων µαζικής ενηµέρωσης όξυναν την ιδεολογική τροµοκρατία ρίχνοντας το πιο ισχυρό τους χαρτί, την «εθνική ενότητα». Σε περιόδους κρίσης, οι εταίροι µετατρέπονται ως δια µαγείας σε άνωθεν εντολείς και αντιπάλους· το ενοποιηµένο ευρωπαϊκό χωριό που ζει αρµονικά και συναποφασίζει δηµοκρατικά διαλύεται µέσα στη φαινοµενικότητα της υπεράσπισης της πατρίδας, η οποία γίνεται ζήτηµα υψίστης σηµασίας. Με λίγα λόγια, προσπαθούν να µας πείσουν ότι δε θα δουλεύουµε πλέον για να πλουτίζουν τα αφεντικά µας αλλά για το καλό της πατρίδας. Η πατρίς χρειάζεται θυσίες!

Η «κρίση του χρέους» προσφέρει µια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τη συσπείρωση γύρω από τη µορφή έθνος-κράτος, δηλ. τη βίαιη συσπείρωση των προλετάριων γύρω από τα συµφέροντα των αφεντικών τους. ∆ιευκολύνει τα σχέδια των καπιταλιστών για ακόµα µεγαλύτερη πειθάρχηση του προλεταριάτου, µεγαλύτερη παραγωγικότητα και τελικά υψηλότερα κέρδη. Μια φράση του πρωθυπουργού αρκεί για να καταλάβουµε το στηµένο παιχνίδι: «…είναι καθαρό ότι έτσι όπως χειριστήκαµε τα οικονοµικά µας, αφαιρείται ένα κοµµάτι της κυριαρχίας µας που πρέπει να το πάρουµε πίσω µε την αξιοπιστία µας, το πρόγραµµά µας και την αυτοθυσία του καθενός». Η δική του «θυσία» να «παραχωρήσει κοµµάτι της κυριαρχίας της χώρας» συνεπάγεται τη δική µας αυτοθυσία για «να το πάρουµε πίσω». Μόνο που θα πρέπει να το πληρώσουµε πολύ ακριβά αυτό το «κοµµάτι», µε περισσότερη δουλειά, λιγότερα λεφτά, βαθύτερους διαχωρισµούς και εντονότερο ανταγωνισµό µεταξύ µας για να µη βρεθούµε στο αυξανόµενο εφεδρικό στρατό των ανέργων. Όποιος δε συναινεί, προδίδει την «εθνική µας αποστολή». Εξάλλου ο πρωθυπουργός το δήλωσε: «Χρειάζονται θυσίες, δεν αντέχουµε µπλόκα και απεργίες». Είναι ολοφάνερο ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και οι καπιταλιστές φοβούνται την κοινωνική αναταραχή που µπορεί να ξεσπάσει όταν αρνηθούµε εµπράκτως να γίνει η ήδη αλλοτριωµένη ζωή µας ακόµα χειρότερη.

Οι ιδεολόγοι του συστήµατος προσπαθούν µε κάθε µέσο να εξαλείψουν ακόµα και από τη µνήµη την εξέγερση του ∆εκέµβρη. Οι κινήσεις του κράτους δείχνουν ότι αυτό το φάντασµα αποτελεί το χειρότερο εφιάλτη τους, ειδικά τώρα που διαφαίνεται ότι στο άµεσο µέλλον µπορεί να µην αφορά µόνο µια µειοψηφία του προλεταριάτου. Όταν απαιτούν κοινωνική ειρήνη, ξέρουν ότι ποντάρουν σε έναν ανεξέλεγκτο παράγοντα, τους προλετάριους. Γι’ αυτό η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ φοράει το ανθρωπιστικό-αντιρατσιστικό της προσωπείο και ταυτόχρονα κραδαίνει στο χέρι το γκλοµπ του µπάτσου. Η κοινωνική συναίνεση πρέπει να επιβληθεί πάση θυσία. Γέµισε τους δρόµους της Αθήνας µε κάθε λογής µπάτσους προσπαθώντας να ελέγξει οποιονδήποτε χώρο µπορεί να µετατραπεί σε πεδίο αγώνα και σύγκρουσης. Tην πιο καλή δουλειά όµως µέχρι τώρα την έχει κάνει η συνδικαλιστική αστυνοµία, η κλαδική-συντεχνιακή νοοτροπία και ο ατοµικισµός που φροντίζουν να περνάνε τα νέα µέτρα µε τις µικρότερες δυνατές αντιστάσεις.

Για να ξαναγυρίσουµε στο Νίτσε, «αυτός ο κόσµος, στο βάθος, δεν έχασε ποτέ πια τη χαρακτηριστική µυρουδιά του αίµατος και του µαρτυρίου» -κάτι που µας θύµισε πρόσφατα ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Α. Λοβέρδος όταν προαναγγέλλοντας τα «σκληρά αλλά αναγκαία µέτρα» δήλωσε ότι «Θα χυθεί αίµα!». Ίσως, όµως, άθελά του να προανάγγειλε την καταιγίδα που αντί για την αποσύνθεση του προλεταριάτου θα φέρει την ανασύνθεση των αγώνων ενάντια στη συνδικαλιστική αστυνοµία και θα στείλει το «δηµόσιο έλλειµµα» στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας µαζί µε το έλλειµµα ζωής, που είναι το µόνο πραγµατικό.


ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΞΟΦΛΗΣΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΟΙΧΤΟΙ ΜΑΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ!



Οίκος αξιολόγησης

Proles & Poors